* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Toch maar meteen het antwoord van Raad de Dichter.



Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooi haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag,en een woelig kind

doofstom,dat met zijn eigen vingers praattte.

Een vrouw van vijftig een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie,drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu einde 'De Zin'

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aaanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. de enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus,ik houd van gras

en lucht. Ik rijd van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje, ik begrijp het niet,

zels niet als 'Het"zo duidelijk wordt aangeboden.



Het komt op mij over als een droom omgezet in een tekst.

Als jullie het leuk vinden, wil ik wel vaker gedichten uit deze bundel plaatsen,maar misschien zijn er meer leden, die hem hebben.



O ja. Voor de goede orde uit de oude kustlijn 2002 uitgeverij van OOrschot.



manja croiset

Dettie schreef : Aan een boom in het Vondelpark



Er is een boom geveld met lange groene lokken.

Hij zuchtte ruisend als een kind

terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.

Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.



O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,

met slepend haar en met de geur van jeugd

stromend uit zijn schone wonden,

het jonge hoofd nog ongeschonden,

de trotse romp nog onverslagen.



Maria Vasalis

uit: Vergezichten en gezichten,

Van Oorschot 1954

De schoen past, dus ik trek hem aan. Ik zal eens wat "erkende" dichters visiteren (maar ja, wat is "erkend"? ;>). Zonder gekheid, dit is één van de eerste gedichten die ik nu tegenkom. En ik kan hem zeer waarderen. Ik zie de dichteres zien, ik hoor de dichteres associëren... Ik voel met de dichteres de pijn van het zien wegdragen van wat zo vol leven was. "de trotste romp onverslagen" .... Hij stierf, maar leefde eigenlijk zo gebaseerd op het wortelvaste... Zo'n sterke boom (van een kerel) kende ik ook! Overigens los van het beschouwen van Maria Vasalis, vind ik de boom als metafoor heel rijk. Je kan er bijna eindeloos op associëren en je erin verliezen.



Rob

Hi Rob.



Je maakt een Fout die velen maken, Het is M Vasalis en zo was ze bekend en ze heette Margaretha. Bij veel mensen is het Maria er abusievelijk ingeslopen.

En wordt gezegd, zo is ze bekend, daar was zij het niet mee is en haar nageslacht IS het daar niet mee eens.En met dat nageslacht ben ik bevriend, dus ik weet dat heel pertinent zeker.

Manja Croiset

Ha! Ik ben bereid om de schuld van fouten op me te nemen, zelfs van Fouten. Maar deze keer nam ik alleen een quote van de Leestafel zelf.... Ik wist de voornaam eigenlijk helemaal niet! ;>)

Maar, het internet leert mij: www.collegenet.nl/content/literatuur/interbellum/008.htm

(maar dat is vast ook geen familie!)



Groet,

Rob



PS. En het gedicht blijft boomstammen boeiend!

Het is inderdaad een schitterend gedicht, ik ben een groot fan van haar en ik had mijn bericht al geplaatst , toen ik me realiseerde dat het een quote was . Excuses,maar weet ieder geval wel dat ze het graag goed zag.

In de link staat het dus ook verkeeerd.

Ik heb hier wat privé stukken en ook een interview waarin het nog eens nadrukkelijke gezegd wordt. MARGARETHA.

Dit is niets privé's gewoon Wiki

nl.wikipedia.org/wiki/Vasalis

www.poeziemarathon.nl/oudesite/vasalisinmemoriam.html

www.scholieren.com/boekverslagen/24686



En het is ook iets wat ikzelf hel belangrijk vind, als iemand mij Marja noemt ipv Manja vind ik dat afbreuk doen aan mijn identiteit.

Er is trouwens een Maria Droogleever Fortuijn één van haar twee dochters.



Manja Croiset

Rob schrijft:

vind ik de boom als metafoor heel rijk. Je kan er bijna eindeloos op associëren en je erin verliezen.

Dat ben ik met je eens, als metafoor lijkt het ook een beetje op: Ik ween om bloemen in de knop gebroken (alleen deze zin, niet het hele gedicht van Kloos).



Maar als je de tekst niet als metafoor beschouwt, maar letterlijk neemt, dan is het toch ook al een prachtig beeldend gedicht?



Overigens: een uitgebreide analyse van dit gedicht is hier te lezen: klassiekegedichten.net/index.php?id=1



Daar wordt de metafoor dus inderdaad naar een mens (kind) getrokken.



Librije.