Geplaatst: 07 dec 2008 10:55 am
Mij trof vooral het beeld dat ineens het hele park begon te beven, de blaren en de bomen golfden...
in een flits denk ik dan, o, dat is wat overdreven, tot bij het verderlezen blijkt dat haar ogen vol tranen staan. Niet de bomen of blaren wenen, wat dichterlijk kan, maar haar ogen zijn vertroebeld door de tranen, doen ahw de bomen golven.
Ik vind dit prachtige observatie zoals misschien alleen een dichter kan.
Misschien is het wat gekunsteld, of toch niet?
Dat ze daarbij het 'cruciale' woord 'tranen' opspaart tot het volgende vers levert een zeer functioneel en prachtig enjambement; als daar dan ook nog een rustpauze (komma) opvolgt, wordt dat woord nog extra benadrukt.
Toch ook echt vakmanschap, hand in hand met dichterlijke inspiratie!
mira