Erika de Stercke

Jouw verhaal is heel plausibel, Dettie. In het meeste kan ik me wel vinden.



Maar als ik de opmerking van Pieter over de pettycoat erbij betrek, dan denk ik niet dat de wolf dood is, maar een meisje. Een soort Roodkapje verhaal dus: de wolf zat in het bos te wachten en sloeg toe.



Librije.

Wat een mooie research weer, Dettie. Die kattenogen zijn mogelijk de spiegeltjes die jij bedoelt maar de koplampen van de auto verlichten de wolfsvacht eerder en beter dan de kattenogen dat zouden doen. Maar omdat ik ben gaan denken aan een jeugdherinnering van de dichteres zou het kunnen dat een en ander in haar geheugen is vervormd. De leren hand kan de autohandschoen van de chauffeur zijn, waar hij middendoor gaat blijft dan nog het enige raadsel. De veronderstelling van Librije dat het om een moord zou gaan is ook nog mogelijk, maar de krijtlijn en het om de as draaien zijn dan erg raadselachtig. Librije en Dettie hartelijk bedankt voor jullie meedenken en meezoeken.

Pieter

Verrtrappelde nachtschade







Duivelsstenen gedijen in varenstruiken

omgekeerde vingerhoeden puilen uit

wandelende takken gestoord

nachtvlinders kleuren dood





beukkruin beleeft hoogdagen

op een volle maan wijnvlekken

kattenogen verlichten de wolfsvacht

een dolle draai rond de as





zweet tekent een krijtlijn af

in de gedempte aarde glijdt een zucht weg





stijfseljurk waait omhoog

lederen hand schuift middendoor







© Erika De Stercke

Even hernomen:



De nachtschade is vertrapt, want de moordenaar/verkrachter heeft zich in de varenstruiken verstopt. En zo de wandelende takken verstoord en nachtvlinders gedood.

In de omgekeerde vingerhoed die uitpuilt zou je een fal.lus kunnen zien, die zich nodig moet ledigen. Een giftig wapen in dit geval.

Nachtschade heeft ook een dubbele betekenis: naast giftige plant die vertrapt wordt, is het de schade die in de nacht wordt toegebracht.



De beukkruin houdt het volle maanlicht tegen: het licht waarin doorgaans weerwolven tot leven komen (hier dus symbool voor een moordenaar). Wijnvlekken wijzen op bloedvlekken.



Dolle draai rond de as: de kattenogen van Dettie zijn de reflectoren, maar daarin schijnt de koplamp van de fiets van het meisje. Zij wordt van haar fiets getrokken of met een beukentak op haar hoofd geslagen. De fiets ligt op de grond waarbij het voorwiel als een dolle om de as draait.



De krijtlijn wijst vooruit naar, zoals Dettie al opmerkte, de lijnen die de politie zet op de plaats van het misdrijf en naar het overschrijden van de lijn tussen leven en dood. Het zweet is van de moordenaar. De lederen hand lijkt me ook van de moordenaar, die zich midden onder de pettycoat bevindt..



Lijkt dit ergens op?



Librije.

Het zijn fantasieën die ik in eerste instantie niet aandurfde. Maar de nogal morbide gedichten van onze dichteres van de maand voor ogen denk ik dat je voor bijna 100% gelijk hebt.

Bij eerste lezing niet gedacht dat we hier op uit zouden komen.

Pieter

Ik durfde die fantasieën ook niet op te schrijven Pieter omdat ze zo akelig zijn. Maar ja als je een gedicht bespreekt moet het eigenlijk wel gezegd worden. Gelukkig durfde Librije het wél aan.



Ik denk dat de bespreking van Librije het meest dichtbij komt.

Jammer ik vond mijne ook zo mooi (grapje, grapje)

Heel knap Librije, ik zag dat er niet in maar nu ik het lees denk ik, ja! die kant gaat het op. Dat moet het zijn. Maar daar moet wel erg naar gepuzzeld worden, wat op zich natuurlijk ook wel weer prettig is.

Hoe noem je zoiets dan, hermetisch, cryptisch?





Dettie

Toen ik dit gedicht de eerste keer las, kon ik er echt niets mee. Vandaar mijn flauwe grapje.



En dat bedoelde ik dus Dettie, toen ik laatst zei dat jij zo'n bijzondere opmerkingsgave hebt. Jij gaf de aanzet, doordat je durfde te proberen, te veronderstellen en uiting te geven aan wat jij er in zag. Door dingen op te zoeken. Dan zie ik ze ook pas.



Jouw eerste uitvoerige bespreking zette Pieter en mij op een spoor. En toen pas kon ik oplossingen voor schijnbaar onmogelijke woorden en zinsneden zien die leken te passen.



Pieter opperde een jeugdherinnering van de dichteres. De pettycoat wijst op de jaren 50/60 van de vorige eeuw. Zou dus heel goed kunnen. Of een gedicht naar aanleiding van bericht in de krant met foto met daarop een krijtstreep op de straat en een gevallen fiets.



Nachtvlinders kleuren dood is bij nader inzien misschien een manier om te wijzen op de schutkleur van deze vlinders en hebben als dubbele betekenis, dat de aanvaller niet opvalt in zijn omgeving en zijn een verwijzing naar de dood van een nachtvlinder: een meisje dat in de nacht naar huis fietst.



De strekking van het gedicht is gruwelijk, maar is helaas nog steeds van alle tijden. En past wel bij de andere gedichten, die hebben ook vaak "zwarte" onderwerpen. In contrast daarmee is de manier waarop ze het onder woorden gebracht heeft bijzonder goed geslaagd. Vind ik achteraf, nu ik het begrijp....



Librije.