Mossig verscholen...
Mossig verscholen
vaderland en dromen in stukken geschoten
hoop en verlangen in alle rangen
met repen rantsoen onder de grond verbannen
moedershart bad vaders rook verdoofde
de onbekende met een schokkend hart wacht
op een fatale beweging
als voer voor schurftige honden die
de betonnen nacht zonder geluid
inhuilen
de grachten ten velde zijn ingesmeerd ingelopen
de bunkers donker grijzig zwart
vergane glorie in een bijtende wind
de lantaarn dof houdt uitgeput stand
© Erika De Stercke
Dit gedicht trof me het meest. Ik denk dat het over de restanten van/herinneringen aan de verschrikkingen van de Grote Oorlog (1e W.O.) in Vlaanderen gaat.
De tastbare restanten zijn “mossig verscholen”, overwoekert door de natuur. Vechtend voor het vaderland zijn de toekomstdromen van soldaten van alle rangen en standen letterlijk in stukken geschoten en zijn ze met hun karig rantsoen in hun graf terecht gekomen. Angstige moeders baden voor hun zonen, vaders verdoofden hun angst/verdriet met hun rookwaar. De onbekende (van : de onbekende soldaat?) wacht met het hart in de keel op de genadeklap: te worden tot een dood stuk vlees, voer voor zwerfhonden.
Grachten te veld: loopgraven, bunkers, een lantaarn: vergane glorie, nog steeds te zien, nu als stille getuigen, van het drama dat zich hier eens voltrok.
De woorden waarmee ze het beschrijft zijn zo treffend gekozen. Steeds als ik probeer een gedicht voor mezelf te duiden (want jullie zien er misschien heel iets anders in), ontdek ik dat de dichter betere woorden heeft, dan waarmee ik ooit een “verklaring” kan schrijven.
Vooral de laatste twee regels treffen me.
Librije.
