Geplaatst: 07 okt 2007 07:26 am
Te vondeling gelegd ik heb de sprankel van mijn waarheid,
in het zomers praalbed van het water,
zo teder breekbaar als dauwdraad,
zo volkomen zuiver en doorschijnend als de verte,
dat ik de vriend werd van het heiligwordend licht.
En wat ik aanraak
met de toverende woede van mijn woorden,
het wordt een melk- en bloedgevende borst.
Een krachtige, eenzame weelde.
Dankjewel tiba!
Snap ik het nu beter?
Te vondeling gelegd
Zijn woorden? de waarheid in zijn gedichten?
het heiligwordend licht
Hij ziet de kunst van het dichten zo?
En wat ik aanraak
zijn onderwerpen in zijn gedichten?
met de toverende woede van mijn woorden,
toverende = de dichtkunst?
melk- en bloedgevende borst
Misschien bedoelt hij met melk het zoete, het mooie en met bloed het bittere, de ellende, bedenk ik me nu.
Een krachtige, eenzame weelde.
Zijn dichtkunst ziet hij als een krachtige, eenzame weelde?
Dettie