Paul Snoek (ja uitgegeven door Manteau)

Geplaatst: 18 jan 2005 09:22 pm



Sprookje



Toen ik klein was

met jong mooi haar

bouwde ik ergens

een kaartenhuis

in een dal

onder de wind



de muren waren ruiten

het dak was van klaver

en voor de deur

stond hartenvrouw



maar nooit

in mijn sprookje

vond Sneeuwwitje

een prins

die bleef.





Paul Snoek

uit:Verzamelde gedichten,

Manteau 1982



Tiba.

Geplaatst: 23 jan 2005 08:49 pm



Dit laatste gedicht doet me denken aan "Een luchtkasteel" ook zo transparant. (Wilde eigenlijk schrijven, ook zo luchtig)



Dettie

Geplaatst: 23 jan 2005 09:40 pm



Deed me er ook aan denken, Dettie.

Snoek blijft toch een van mijn favoriete dichters!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 11 mrt 2005 10:09 am



Ballade van een generaal



Rood van roem en vet van nederlagen

staat de zich met dampend water

wassende generaal voor het raam

van zijn enige kamer.



De vrouwen van zijn loopbaan

sneden aan twee zijden,

want zijn buik is behaard

met kussen van zwaarden.



Neerslachtig laat de generaal

zijn mannelijke borsten, tijdens

een veldtocht in Europa opgedaan,

gelaten hangen.



Nat van water en rood van Waterloo,

staat de generaal zich voor

het enige raam van zijn kamer

af te drogen met de driekleur.



Paul Snoek

uit: De heilige gedichten 1956-1958 [1959]

cyclus Een Belgisch eiland

Opgenomen in Gedichten 1954-1968,

Manteau 1969



Tiba.

Geplaatst: 25 sep 2005 01:45 pm



Dit zeg ik



Men zegt dat ik fluwelen hoezen span

over de oude hoeken van de taal.



Men zegt dat ik gezegd heb

en men vraagt waarom.



Waarom ik zo onzichtbaar schrijf

met dauw op het netvlies?



Waarom ik mijn gedichten luchtig leg

in de vroegte van de glimlach?



Omdat ik de woorden betover

met de verleiding van hun echo.



Totdat hun inhoud zich ontbindt

in mijn weerkaatsbaar zintuig.



Waarom ik mij ontdubbel en verzamel

in de vertaling van het alledaagse?



Waarom ik mij versnipper in grondstof

en waaruit ik mijn meervoud verkrijg?



Omdat ik zie wat nog onzichtbaar is

en dat weer meer en meer in mij verenig.



Omdat ik zichtbaar denk

dat ik luidop wil leven,



en dragen in de snijding van de eenheid

alle delen der ondeelbaarheid.



De onbeschrijfelijke adem des dichters

is de beste belegging.



Dat zeg ik.



uit: De heilige gedichten 1956-1958 [1959]

cyclus: Spreekwoordelijk

Opgenomen in Paul Snoek Gedichten 1954-1968,

Manteau, 1969



Tiba.

Geplaatst: 27 dec 2005 02:36 pm



Een goed najaar



De vruchten zijn verkocht.

De boeren betalen de pacht aan de Heren.

De vliegen vallen dood op tafel.



Het regent gulzig en de bieten glanzen.

De akkers verteren hun moederkoek

en stijf in de wolken nadert de winter.



Morgen koop ik zeven kannen olie

en een nieuwe bril om in het boek te lezen.

Deze winter ga ik nog niet dood.





Paul Snoek

uit: Gedichten 1954-1968.

Brussel: Manteau



Tiba.



(Stond bij de herfstgedichten ook even hier geplaatst)

Dettie