Echtpaar aan laken
Er is een luwte tussen hem en haar,
wat zeggen wil een windstil meer, een vlakte
onbetreedbaar, en weerspannig als een zeepbel,
en daar staan zij aan, een man, een vrouw,
elk aan hun overkant. Zij zijn er soeverein,
zij zijn datgene wat hun universum spant,
en kunnen het nooit op. Wat is het strak
en uitgestrekt, wat is het wit en streng –
dat zij daar bleven staan, de man en vrouw,
en hij het extra rukje maar niet gaf,
en zij de zomen niet aanvaardde, en de buik
niet werd waarop gepalmd de laatste vouw –
zij zullen het nooit op, alleen verkleinen tot
een pak ter grootte van een plattegrond.
Willem Jan Otten
Uit: Eerdere gedichten.
Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam, 2000
~ Het is een kunst om de zee in een glas te vangen ~
(naar: Italo Calvino)
