Korte toespraak wanneer mijn zonen op kamers gaan wonen
Zonen, heel de mensheid heb ik voortgebracht zien zijn,
en allebei de keren kwam zij naakt en kledder voort
uit Von, en zij hing aan haar poten als gestroopt
als een konijn tussen duim en vingers van een stoïcijn
die haar een lel verkocht en zij bleek jullie,
telkens één, een dubbelklappend, krijtend, alles
vergend dier met, wisten wij meteen, daarin een kier,
daar situeerden wij, hoe onbespeurbaar ook, de ziel.
Er is een ja dat alle nee omvaamt en in zich draagt,
het is gekreten voor je weet wat krijten is,
het klinkt als nee, maar krijt van ja, het is maar liefst
als alle amens samen, laatste zucht is het te slaken
na het onuitsprekelijkst gebed. Dit was ons eerste
amen en het was er eerder zelfs dan onze namen
en voor altijd zal de kwestie zijn: waar hebben wij
ons ja vandaan, wie heeft ons opgescheept met meer
dan wij? Vrees waar je mee begonnen bent, vrees
in de weeenstorm van zeker nee, wanneer je alles
weet wat zeker wordt geweten, vrees daar je ja,
en zeg haar nieuw geboren en ten einde na.
Willem Jan Otten,
uit Op de Hoge,
Amsterdam 2003
Wil