Willem Jan Otten (ja)

Geplaatst: 27 aug 2006 05:46 pm



Met je uitleg ga ik toch een en ander snappen, Wil .

Ik zou er niet op gekomen zijn dat het over het maken van een gedicht gaat.



Mooi zoals je dit hier uitlegt. Mag je nog doen .



Over de laatste strofe:

Langs de ene kant associeert hij het gedicht met "het wijde" (zoals de wijde zee????) langs de andere kant voelt hij zich ook geborgen in een gedicht (eens het gemaakt is?).

Zou het zoiets kunnen betekenen?



Groetjes. Tiba

Willem Jan Otten staat weer compleet op de site



www.poezie-leestafel.info/willem-jan-otten



---

Korte toespraak wanneer mijn zonen op kamers gaan wonen



Zonen, heel de mensheid heb ik voortgebracht zien zijn,

en allebei de keren kwam zij naakt en kledder voort

uit Von, en zij hing aan haar poten als gestroopt

als een konijn tussen duim en vingers van een stoïcijn

die haar een lel verkocht en zij bleek jullie,

telkens één, een dubbelklappend, krijtend, alles

vergend dier met, wisten wij meteen, daarin een kier,

daar situeerden wij, hoe onbespeurbaar ook, de ziel.

Er is een ja dat alle nee omvaamt en in zich draagt,

het is gekreten voor je weet wat krijten is,

het klinkt als nee, maar krijt van ja, het is maar liefst

als alle amens samen, laatste zucht is het te slaken

na het onuitsprekelijkst gebed. Dit was ons eerste

amen en het was er eerder zelfs dan onze namen

en voor altijd zal de kwestie zijn: waar hebben wij

ons ja vandaan, wie heeft ons opgescheept met meer

dan wij? Vrees waar je mee begonnen bent, vrees

in de weeenstorm van zeker nee, wanneer je alles

weet wat zeker wordt geweten, vrees daar je ja,

en zeg haar nieuw geboren en ten einde na.



Willem Jan Otten,

uit Op de Hoge,

Amsterdam 2003



Wil

Even wat plaatsen uit mijn nieuwe bundel.

Dit gedicht greep me al bij de eerste keer lezen aan. Het staat vol mooie zinnen.



Vooral het beeld van de kier waar je meteen bij de geboorte de ziel bespeuren kan

wisten wij meteen, daarin een kier,

daar situeerden wij, hoe onbespeurbaar ook, de ziel.

en dan meteen maar de prachtige zin

Er is een ja dat alle nee omvaamt en in zich draagt,

en deze niet te vergeten

wie heeft ons opgescheept met meer

dan wij?

Wil

Een zeer complex gedicht, dat zich niet zo maar laat ontsluieren.

Er zit heel veel in.

Otten noemt het een toespraak voor zijn zonen.

Keert hij in gedachten terug naar de geboorte van zijn eigen zonen?

Wil hij hun als levensles meegeven: je moet ten allen tijde kritisch zijn,

onderzoek zowel je nee als je ja?

Heel duidelijk is het me (nog) niet.

Of zit ik helemaal verkeerd?



mira

He...zit ik in word een heel uitgebreid antwoord te schrijven, gaat er iets mis met het plakken en knippen en ben ik alles kwijt.

Je houd het van me te goed.



Groetjes

Willeke