Willem Jan Otten (ja)

Leestafel heeft toestemming van uitgeverij Van Oorschot om de door hen uitgegeven gedichten te plaatsen.

Maar geen hele bundels.



Enkele van de gedichten van Willem Jan Otten staan op de site, zie



www.poezie-leestafel.info/willem-jan-otten



Dettie

Geplaatst: 26 jul 2004 07:23 pm



Odyseus 1



Welkom in de zaal van jaloezie.

Er laait een vuur. Er hangt

Een niet te buigen boog. Honden

Leggen tongen naast hun mond.

Haal diep adem en ga dáár staan

waar Penelope zou zijn verschenen

(uit het niets waar schoonheid

altijd uit verschijnt), en vang

de flits waarin je haar nog bent,

incasseer de blikken van de vrijers,

één voor één. Hun oogwit blikkert

als het jouwe zoals dat blikkerde

toen jij daar lag, likkend aan

haar laatste glimp als aan de rand

van een tequilaglas. Oppervlak

was zij, fantoom in tegenlicht.

De rest heet: de finale van het epos.

Roei je evenbeelden uit, en eis haar op.

Jij bent haar wederhelft,

Rond nu dus af haar tergende gewacht.



Willem Jan Otten

Uit: Eerdere gedichten,

Van Oorschot, Amsterdam, 2000



Dettie

Geplaatst: 26 jul 2004 07:26 pm



Ik vind dit een heel moeilijk gedicht. Heb het nu al een paar keer gelezen en kom er nog niet echt uit. Kan jij me wat verder helpen Tiba?



Dettie

Geplaatst: 26 jul 2004 07:30 pm



Ik begrijp eruit dat Penelope veel aanbidders had. Dat tegen Odysseus gezegd wordt ga daar staan waar iedereen denkt dat zij zal verschijnen en vang de blikken op die voor haar bedoeld zijn.

Zorg dat jij niet zo bent als die aanbidders maar eis haar op want jij bent het die zij wil. Rond nu dus af haar tergende gewacht.



Begrijp ik dit goed zo?



Een zoekende Dettie

Geplaatst: 26 jul 2004 11:59 pm



Dag Dettie



hier moet ik nog even over nadenken, reactie volgt nog.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 11 apr 2005 02:40 pm



Bwa-pl



Wij bereikten

na een tocht door een druipend bos

het Randmeer.

Het was alsof een slapende haar ogen opende

en ons kende.

Jij zat voorop.

Ik legde mijn hand

op de warme kokosnoot van je schedel.

Het licht keek ver je ogen in.

Ik zei: dit nu is water.

Wa-ter.

Wa-ter.

Wa-ter zei ik nog een keer.

En jij zei: bwa-pl

Je zei het nog een keer.

Het was zeker, zoontje van mij,

dat wij hetzelfde niet begrepen.



Willem Jan Otten

Uit: Eindaugustuswind

Van Oorschot 1998.



Een intrigerend gedicht van Otten. Hij beschrijft het exotische van het kind in landschap: 'op de warme kokosnoot van je schedel'. En het komt er uiteindelijk op neer dat we door moeten hebben dat we hetzelfde niet begrijpen: dat is de waarheid.

Ja, daar word je stil van...



Wouter