Nog maar een poging dan.
Hoe ik het gedicht lees;
Otten schreef dit gedicht bij het uit huis gaan van zijn zonen, als hij ze loslaat, als ze op eigen benen gaan staan.
Op dat moment kijkt hij terug naar hun geboorte, als Von (zijn vrouw) ze met veel geweld op de wereld zet en ze krijsend ter wereld komen.
Op dat moment zien zij, door een kier, dwars door dat gehuil heen dat er behalve een lijfje ook een ziel.
En dat die ziel verder ging dan alles wat zichtbaar was, en dat er in die ziel een” Ja’ was, en dat dat ‘Ja’ er was voordat wij er waren, voor dat onze namen er waren, en dat het sterker is dan enig nee.
En hierna zal bij het ouder worden altijd de kwestie zijn
waar hebben wij
ons ja vandaan, wie heeft ons opgescheept met meer
dan wij?
Kortom, de eeuwige levensvragen..is er een God, waar komen we vandaan,
Otten is overtuigd katholiek en dit is denk ik een religieus gedicht.
Het einde vind ik ook moeilijk.
Ik vermoed dat er gezinsspeeld word op opnieuw geboren worden, niet letterlijk, maar geestelijk, met een weeënstorm, en dat een persoonlijk antwoord op dat eerste ja.
Zoiets.
Maar dat is mijn geheel persoonlijke interpretatie
Wil
