Geplaatst: 27 aug 2006 04:38 pm
Ik wilde dit gedicht graag plaatsen omdat ik het mooi vind,
maar zelfs met een uitleg van de dichter erbij is het nog niet makkelijk.
toch maar een poging.
Van de winter was ik weer niet jong gestorven
en ik stond dus toen ik 's morgens uitvoer
bij het eindelijk weer wijde in het krijt.
Ik werd "gepakt"door het gedicht door de eerste regel..intrigerende regel.
Uit de uitleg begrijp ik dat met de periode van winter een periode van schrijfloosheid wordt bedoeld.
Het gedicht gaat over het maken van een gedicht
Uitvaren betekend dat..weer een gedicht maken
en het eindelijk wijde,
waarbij hij in het krijt staat is het gedicht.
Het Randmeer mij openvouwde sluis tot sluis.
Iets, of iemand vouwde hem open, maakte hem weer ontvankelijk, er is een macht die dat doet.
Er is een onverschilligheid
die maakt dat ik mij opgewacht voel zijn.
Hoe minder je je drukt maakt of het nog wel lukken gaat
hoe opgewachter hij zich voelt..(door het gedicht)
Helder, wijde, helder dit niet op.
In het uitgestrekte wil ik opgeborgen zijn
als in het binnenste van een envelop.
Helder dat niet op wijde (wijde = gedicht)
Laat het vooral een mysterie blijven hoe het precies komt dat het gedicht, of de ontvankelijkheid uiteindelijk toch komt en de periode van schrijfloosheid is afgelopen
Het uitgestrekte
slaat dan weer op het gedicht,
en het daarin opgeborgen willen zijn,
dat laatse begrijp ik niet helemaal..opgeboren in het gedicht als in een envalop.
het klinkt wel mooi in ieder geval.
Wil
