Dettie schreef:
Ik zag het gedicht vanuit de zonen
en:
Het 'simpele' wereldje van de zonen maakt mij vrolijk.
De dichter wordt daar ook blij van.
sinds ze er zijn, word ik toegelaten
binnen de omheining van de vreugde
Er is weer vreugde in zijn leven. Zoals zijn zonen de wereld ervaren voelt hij als veilig, er is geen zorg, verdriet etcetera maar wél vreugde.
---
Maar dit alles is zoals ik het persoonlijk ervaar natuurlijk... ongelofelijk vrolijk
't Is inderdaad hoe je het bekijkt.
Toch vind ik dat heel dit gedicht benaderd wordt vanuit het standpunt van de vader.
Hij vindt troost en soelaas bij zijn zonen, bij het zien van hun spel laat hij alle verdriet achter.
Maar ook het spel wordt bekeken vanuit de vader, niet vanuit het kind, en achter elk regel voel ik het contrast met de ( vroegere?) situatie van de vader: bij het spel van de zonen komt altijd alles terecht,
hun dromen komen uit, de zijne niet, etc.
En natuurlijk vindt de vader daarin troost, maar zoals hij de wereld van de zonen ziet, lijkt het me ook een droomwereld, zoals de dichter zou willen dat hij is, en hij daar beschutting vindt, binnen de afgebakende wereld van zijn zonen en misschien ook van dit gedicht.
mira
