Geplaatst: 29 aug 2006 09:23 am
Het gedicht :"mijn vader die altijd voor me staat" vind ik dan weer prachtig: een volgehouden sfeer tot op het einde, mooi van inhoud én van vorm: mooie beelden maar geen overdaad, afwisseling in zinsbouw.
hij praat niet veel, zwijgzaamheid is
zijn bestaan en zich vergissen kan hij niet
is ogenschijnlijk heel simpel, driemaal dezelfde zinsbouw:
onderwerp - werkwoord; onderwerp - werkwoord; onderwerp - werkwoord
Toch is er geen eentonigheid want de dichter heeft voor afwisseling gezorgd in de onderwerpen
- zin 1: een pers. voornaamwoord "hij"
- zin 2 : een subst. "zwijgzaamheid"
- zin 3 : een infinitief "zwijgen
Dit valt helemaal niet op, ga je maar merken als je het achteraf bekijkt.
In elk geval is er hier dus variatie en dat voorkomt iirritaties zoals bij het vorige gedicht. En het is nog mooi gezegd ook.
Verder komen een in dat gedicht een drietal beelden voor, goed gedoseerd (het koper en het goud van de voorbije dag scheiden).
Ja dit is een prachtig gedicht.
Groetjes. Tiba.