Geplaatst: 29 aug 2006 06:47 pm
Dettie schrijft:
gek hè, ik vind het gedicht over de vader meer een verhaal. Eigenlijk maakt de herhaling van de regel mijn vader die altijd voor me staat
het tot een gedicht.
Als je die 2e herhaling weg zou laten zou het ook in een boek kunnen staan
Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt: de schrijfwijze benadert meer (dan het vorige) wat men in proza ook zou doen. Is ook zo, toch is het wel degelijk een gedicht.
Ook ga ik niet akkoord met wat je zegt: dat de herhaling dit tot een gedicht maakt (dat de rest dus geen of minder gedicht zou zijn).
mijn vader die altijd voor me staat
hij praat niet veel, zwijgzaamheid is
zijn bestaan en zich vergissen kan hij niet
hij dwaalt door de tuin van mijn gedachten
mengt mijn jeugd met zijn aanwezigheid
- de eerste drie regels zou men toch nooit zo in proza schrijven.
ik doe een poging om dit in proza te schrijven. '
"Mijn vader is altijd in mijn gedachten. Hij praat niet veel maar zwijgt, zoals hij zijn hele bestaan al deed. Zo kan hij zich niet vergissen".
Is maar een poging, ik weet het, het kan ook op andere manieren. In elk geval gebruikt men in proza veel meer verbindingswoorden en is de punctuatie ook anders. Zo is het ook veel korter, gebalder gezegd dan in proza.
- de twee volgende regels zijn toch ook geen proza:
"hij dwaalt door de tuin van mijn gedachten" --> dat proza is dan al een gedicht! Laatste regel: geen "hij" als onderwerp, of wat ook kon een "en", staat er ook niet, zelfs geen komma.
Daarbij zijn deze 2 regels heel ritmisch als je ze leest.
Voor mij wel degelijk poëzie.
Groetjes. Tiba.