Dit weet ik van de beuk: hij brult
Binnensmonds, als ik hem nader
En 't oor leg op zijn bast geduld,
Hoor ik zijn stem, hoor ik mijn vader.
Dat is de wijsheid van het hout:
Tweehonderd jaar in strenge ringen
Die elkaar stutten en verdringen
En, goed geweerd, wordt het nooit oud.
Mijn hand erop, voor altijd blijft hij zingen.
Uit Kornoeljebloed
Lannoo,Tielt, 2000
Deze dichter vindt heel vaak zijn inspiratie in de natuur, niet de weidse, ontembare, maar de tastbare, grijpbare, voelbare, smaakbare (misschien neologisme).
Zurkel (zie vroeger geciteerd gedicht) en beuk, het kleine en het grote, je voelt de zurige smaak in je mond, de bast in je vingertoppen.
De beuk, 200 jaar oud, hij brult, slechts binnensmonds, zijn stem, herkenbaar toch, die van vader.
Er is wijsheid 'in strenge ringen', wijsheid en strengheid.
Die boom, dat hout, neen, dat wordt niet oud.
'Mijn hand erop', zegt de dichter, ik voel het en raak het aan, maar ook, ik zou er een eed op doen, die boom, die stem, al dat voelbare, grijpbare, tastbare, maar ook oneindig in de herinnering herhaalbare, dat gaat niet verloren.
Een dichter die meer aandacht verdient.
Een dichter van wie ik denk dat ieder woord op zijn plaats staat, weloverwogen.
Af en toe zo gecondenseerd dat het de interpretatie ietwat bemoeilijkt.
Maar dat ligt dan aan de lezer.
Lezen en herlezen.
mira
