Geplaatst: 24 jun 2004 08:06 pm
Er is nog zo'n mooi gedicht van Hubert van Herreweghen dat ik jullie niet wil onthouden.
Het beginvers "een blaadje zurkel op de mond" komt vaak in me op als ik langs de slootkant zurkel (= wilde zuring of veldzuring) zie staan. Als kind zo vaak geplukt en geproefd.
De prachtige laatste regel sluit trouwens goed aan bij het vorige thema "moedergedichten".
Zurkel
Een blaadje zurkel op de mond,
een beven in mijn keel,
geheim, gezouten, zoet, gezond
en dan schudt af de dag geheel
zijn sleeuwte, roest en zurigheid,
zijn geelte en zijn gedurigheid
en 't ritselt in mijn kieuwen.
O vroeger moest 't een bos, een boom,
nu mag 't een takje wezen,
een blaadje, dat mij zijn aroom
geeft om mij te genezen.
Een tand erin, een tong eraan
en vijftig jaar vernieuwen.
Tot in mijn moeder heb ik dit verstaan.
Uit:
Gedichten V - Brak, opgenomen in Verzamelde gedichten, 1977
Bewust gebruikt de dichter hier gewesttaal, aansluitend bij de gewone plattelandsmens:
zurkel = zuring
sleeuwte = loomheid, stroefheid
kieuwen = kaaksbeen.
Zie ook: Woorden om wakker te lezen, Rudolf van de Perre, Davidsfonds, 1992
Tiba.