Hubert van Herreweghen (ja)

Geplaatst: 22 dec 2005 08:21 pm



Visioen



Een jongen zit op een steen,

een jongen van negen jaar,

een jongen met donker haar,

de kin op de vuist, alleen,



zodat gij gaan denken zoudt

dat hij daar in marmer zit,

de zuidkant van de zon is wit,

de noordkant bemost en koud.



Maar het lichaam, wat gij ziet,

van zijn schoonheid onbewust,

volmaakt verzonken in rust,

is bedrog, het is er niet



vóór de ziel weerkeren zal,

die ziel in een visioen

wat een jongen hier komt doen

op de aarde en in het heelal.



Een jongen zit op een steen,

een jongen van negen jaar,

een jongen met donker haar

blind uitstarend vóór zich heen.



Hubert van Herreweghen,

uit: Verzamelde gedichten,

Lannoo, Tielt, 1986



Irene

Geplaatst: 26 dec 2005 06:33 pm



Jammer dat de reactie van de kleindochter van Van Herreweghen door de storing op het forum verdwenen is... en ook alle gedichten sindsdien .

Ook de laatste bundel stond er zo mooi op!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 26 dec 2005 06:33 pm



Jammer dat de reactie van de kleindochter van Van Herreweghen door de storing op het forum verdwenen is... en ook alle gedichten sindsdien Verward/Confused .

Ook de laatste bundel stond er zo mooi op!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 26 dec 2005 06:43 pm



Er is een hemel...



Er is een hemel en een hel,

de rolkans van een *teerlingsmete.

Ik die mijn leven heb gemeten,

zijn diepte hoogte lengte breedte,

zijn zorg, zijn dagelijks gekwel,

niets weet ik dan wat ik geweten

altijd en 'k weet het al te wel:

er is een hemel en een hel,

de rolkans van een teerlingsmete.

Al kan ik het een uur vergeten

bij haar zachte lijf, bij wijn en spel,

in Brabant in een bos gezeten,

hij die ik voed onder mijn vel

met adem, gulzige drank en eten,

de dood, zijn etter in 't gezwel,

krijzelt en maant: niets is van tel

dan wat gij altijd hebt geweten:

er is een hemel en een hel,

de rolkans van een teerlingsmete.



*teerlingsmete = een worp met een dobbelsteen



Hubert van Herreweghen

uit: Nieuw declamatorium de Nederlandse poëzie, Theresa Van Marcke, Standaard Uitgeverij 1979



Tiba.



En ook dit stond gelukkig reeds in het archief...

met de prachtige versregel:

een rolkans van een teerlingsmete.

Jom haalde er een andere versregel uit, meen ik me te herinneren.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 28 dec 2005 03:20 pm



Inderdaad alles stond al in het archief, het bewijs staat hier



www.poezie-leestafel.info/hubert-van-herreweghen



Dettie

Geplaatst: 06 feb 2006 02:57 pm



Ik heb hier nog iets, Tieb.

Een reactie op "Tak".





Tak



Even, even tijdens het leven

word ik een ander ding gewaar,

een trilling van licht, om het even,

twee dingen gevoelen elkaar;

zoals engelen vroeger verschenen

verschijnt mij een kind of een tak,

een grashalm kan mij doen wenen,

zo oud werd ik, zo zwak.

Daar blinkt iets, ik loop er neven

zoals het rond mij *schaverdijnt,

maar de nacht heeft het uitgewreven.

Wij zien maar iets als 't verdwijnt.

Zoals engelen vroeger verschenen

verschijnt mij een berm of een beek.

En een kind. Het is al verdwenen.

Zo oud werd ik, zo week.

Binnenkort ben ik uitgewreven,

een heilicht, een misverstand.

Maar even, nog tijdens het leven,

met oog, huid, oor, hand,

voel ik een ander ding beven

boven en naast mijn verstand.

In water, in licht, in zand,

staan hiëroglyfen geschreven.

In vriendschap daarmee wil ik leven

en geloven in het verband.





*schaverdijnen: Zuidnederlands = schaatsen



(Hubert van Herreweghen

uit: Gedichten 66, een keuze uit de tijdschriften, Jos de Haes en Hubert van Herreweghen, Davidsfonds 1967 )



Tiba.



Jom :



Prachtig. Prachtig.

Copy en paste.



Door heel het gedicht die rilling, die trilling,

het lichtjes beven niet van angst maar integendeel van het ouderworden,

van steeds eerder al geraakt worden,

van de ontroering van de schrijver,

en van de lezershand en van de lezer,

overal doorheen die rilling.

Uiteindelijk dezelfde rilling ?



Een mooi bewijs van mijn stelling dat een goed gedicht uit niets anders dan einders en aanrakingen bestaat,

en ons afstanden verleert.



Dankje Tieb,

en dankje HvH natuurlijk ook.

(Maar het schrijven van zo'n gedicht is al een beloning op zich.)



Jom