* Esther Jansma (nee)

Geplaatst: 26 okt 2007 10:40 am



En de gedichten staan op de site in het grote poëzie-archief www.poezie-leestafel.info/esther-jansma



Dettie

Geplaatst: 26 okt 2007 09:40 pm



Boeiend dichter is dit!

Had ik maar wat meer tijd om méér te lezen en dit item verder uit te spitten (ik zou bijna zeggen: waar is de tijd, maar dit is vast oneerbiedig).

Ik hoop die tijd ooit te hebben.



Bedankt Dettie voor het mooie poëzie-archief.



Tiba.

Geplaatst: 17 jun 2008 10:24 pm

irene schreef:



De val



We kruisten de Styx.

De veerman lag dronken in zijn schip.

Ik hield het roer en we zonken als stenen.



Water bestaat als de aarde

in lagen, transparante linten, glanzende strata

van steeds kleiner leven, minder warmte.



In je haren bloeiden luchtbellen,

de stroom trok je hoofd naar achter

en streelde je hals.



Stenen wuifden met armen van algen en varens,

zongen zachtjes gorgelend "vrede".

Ze sneden je kleren los.



Vissen likten het bloed van je benen.

Ik hield je hand vast. Ik wilde je troosten

maar we vielen te snel en er zijn geen woorden



die zonder lucht bestaan, mijn liefde

bleef boven, blauwe ballonnen, bakens voor even,

de plaats markerend van het ongeluk



voordat ze verder dreven. Je mond ging open.

Je gezicht werd rood, je handen zochten

evenwicht, zochten mijn armen.



Je probeerde in me omhoog te klimmen.

Je was een glasblazer met een wolk van diamanten

aan zijn mond. Ik hield je vast als een katje.



Ik aaide je vingers.

Je liet niet los.

Je slipe en ik aaide je vingers, liet los.



Esther Jansma: Hier is de tijd. De arbeiderspers, Amsterdam 1998.



Wouter zal dit vast en zeker wel in huis hebben, dus Wouter zet je maar vast voor het toetsenbord!



Groet,

Irene

Het is tijd voor een héle late reactie. Maar dit gedicht heeft mij tot het oeuvre van Jansma gebracht. Wat een briljant gedicht is dit! Het gaat natuurlijk over het verlies van een kind, het loslaten tot in de dood. Ik denk dat ik dit een van de mooiste gedichten vind uit de moderne poëzie!



Wouter

Geplaatst: 12 jan 2009 01:22 pm



Het begin



Opeens zag zij hoe groot de wereld was.

Niets was zoals zij het verwacht had

de dingen waren voller dan zij dacht



en kleurrijker, al kijkend door het glas

dat haar gevonden had zag zij de binnenkant

van schelpen, wat daar doorheen bewoog



was vorm en puur zichzelf en tegelijk

een regenboog van mogelijkheden

tot leven geblazen, verloren, hervonden



nadat de eeuwen er hun parelmoer

overheen penseelden, zo breekbaar als wat

lag het daar, zomaar in haar hand.



Esther Jansma



www.nrcboeken.nl/interview/ik-ervaar-het...eden-als-iets-van-nu



Cyra

Geplaatst: 12 jan 2009 01:33 pm



Mooi gedicht, Cyra.

Pieter

Geplaatst: 13 jan 2009 04:26 pm



happy11 Ja, vond ik ook...eenvoudig mooi.



Cyra