Anna Enquist* (nee)

Geplaatst: 31 okt 2007 10:05 pm



Beste Wil en Tiba Ten eerste: ik ben ook maar een doodgewone gedichtenlezer en hou het meest van eenvoudige, direct aansprekende gedichten, zonder cliche's natuurlijk. Sinds een maand of drie lees ik hier de veel moeilijkere gedichten van vooral Vlaamse en enkele Nederlandse dichters zoals Anna Enquist. Soms lijken die gedichten op kryptogrammen, niet direct duidelijk, maar door de woordkeus wel mooi. Het laatste gedicht van AE, over de ontgroeiing, bevat volgens mij veel overdreven (hyperbolische) gedachten en gevoelens in zeer sterk beeldend taalgebruik. Je moet er een tijdje voor gaan zitten om elk woord, zoals stuifzand en roeiboten, op verdoofde voeten door een grijs en windstil land, te begrijpen. Het kan allemaal zo zijn dat AE dit zo gevoeld heeft, maar op mij komt het over als overdreven en gekunsteld.



Tiba, die versmalde arm, begrijp ik nog het best. Doordat haar kinderen groeien, versmalt haar arm. De hete messen van verlies vind ik ook erg overdreven. Als je kinderen opgroeien denk je toch niet alleen aan verlies

maar vooral toch ook aan de winst van hun ontwikkeling.

Zomaar enkele gedachen van een lezer die vooral eerlijke gevoelens in een gedicht wil terugvinden.



Hg. Pieter

Geplaatst: 01 nov 2007 08:10 am



Was geen kritiek ofzo hoor, integendeel,

maar ik dacht..ik "introduceer" mezelf even voordat ik me verder in de discussie meng.



Je had het dus vooral over het tweede gedicht, daar ga ik me nog even verder in verdiepen.



Groeten

Wil

Geplaatst: 02 nov 2007 12:14 am



Pieter schreef:

Het laatste gedicht van AE, over de ontgroeiing, bevat volgens mij veel overdreven (hyperbolische) gedachten en gevoelens in zeer sterk beeldend taalgebruik.

Op mij komt het gedicht niet overdreven over, Pieter; sterk beeldend taalgebruik, dat wel (niet dat ik elk beeld doorheb).



Het einde bijvoorbeeld:

Sinds zij



groeien ga ik op verdoofde

voeten door een grijs en windstil

land. De hete messen van

verlies kerven in elke hand

De laatste zin is inderdaad sterk, maar komt helemaal niet onecht over.

In dit item kwam het al ter sprake dat de dichter altijd al bang was voor het verlies van haar kinderen.

De beelden zijn hier terdege op hun plaats.



De eerste strofe: roeiboten, trompetten.

Ik ben niet zeker over mijn interpretatie: ik denk dat dit slaat op de heisa rond de geboorte of/en op het speelgoed van een kleuter?



Ongewone woorden in een gedicht. Mij storen ze niet.



Tiba.



P.S. Staat er geen punt op het einde van het gedicht, Leni?

Geplaatst: 02 nov 2007 12:30 am



Uit dezelfde bundel "soldatenliederen" vond ik nog dit gedicht op het net, waarin ook de thematiek van de angst voor verlies.



Mijn zoon



Mijn zoon stormt door het huis,

een roffel op de trap. Hij is

zichzelf een motor. Het lied

dat in hem leeft ontsnapt hem

soms. Ik hoor hem zingen

op de gang en zwijg.



's Nachts is hij bang, hij twijfelt

aan zichzelf, aan ons, de wereld.

Ik neem hem in mijn arm

en zonder spreken vaag ik

de oorlog weg en kinderkanker,

mijn eigen dood, het monster van de tijd.



Ik lieg hem voor en red hem

Tot wij beiden slapen in gestolen veiligheid.



Tiba.

Geplaatst: 02 nov 2007 09:17 pm



De versmalde arm is correct Tiba. Het punt dat ontbreekt zal wel een vergetelheid van mij zijn..ik heb het boek in Coimbra liggen en ben nu thuis..kan dat nu niet controleren..Ik vind die kervende messen prachtig..en zeker niet overdreven bij A. E. De pijn die het doet als je handen, letterlijk haast, de kinderen moeten loslaten. Ik weet dat het voor haar erg moeilijk was dat loslaten. En dan later dat ongeval...sinds de dood van haar dochter is Anna ook erg 'oud' geworden ..



Leni

Geplaatst: 02 nov 2007 11:06 pm



Ja, die kervende messen vind ik ook prachtig.



Wat vind je van die roeiboten en trompetten?

Hoe interpreteer jij dat?



Tiba.