Geplaatst: 02 nov 2007 12:14 am
Pieter schreef:
Het laatste gedicht van AE, over de ontgroeiing, bevat volgens mij veel overdreven (hyperbolische) gedachten en gevoelens in zeer sterk beeldend taalgebruik.
Op mij komt het gedicht niet overdreven over, Pieter; sterk beeldend taalgebruik, dat wel (niet dat ik elk beeld doorheb).
Het einde bijvoorbeeld:
Sinds zij
groeien ga ik op verdoofde
voeten door een grijs en windstil
land. De hete messen van
verlies kerven in elke hand
De laatste zin is inderdaad sterk, maar komt helemaal niet onecht over.
In dit item kwam het al ter sprake dat de dichter altijd al bang was voor het verlies van haar kinderen.
De beelden zijn hier terdege op hun plaats.
De eerste strofe: roeiboten, trompetten.
Ik ben niet zeker over mijn interpretatie: ik denk dat dit slaat op de heisa rond de geboorte of/en op het speelgoed van een kleuter?
Ongewone woorden in een gedicht. Mij storen ze niet.
Tiba.
P.S. Staat er geen punt op het einde van het gedicht, Leni?