WERP IN DE AFGROND van de wanhoop
het leefnet uit
sprokkel bij laagtij het wrakhout
de woorden van weleer
breek van de stilte het brood
bewaar de kruimels
de aanmaaktwijgen
van de dageraad.
Of hoe men wanhoop kan bestrijden, of, om het met de dichter te zeggen, hoe men hout kan sprokkelen voor een nieuwe dag van morgen.
De dichter gebruikt een bloemrijke taal, zo typisch voor zijn stijl.
In een leefnet houdt men de gevangen vissen levend; wrakhout dat aanspoelt moet je sprokkelen, het zijn de overblijfselen van het verleden.
De beelden leefnet en wrakhout leunen dicht bij mekaar aan: vissen, zee, wrakhout...
Woorden van weleer gaan over in de stilte van het brood, daarvan moet je de kruimels bewaren, een nieuwe metafoor.
Die kruimels zijn als aanmaaktwijgen van de dageraad, dit sluit dan weer aan bij het beeld van het hout sprokkelen.
Ieder beeld is een schilderijtje, oosters aandoend.
De vier laatste regels zouden niet misstaan in een bundel met oosterse verzen.
Toch vraag ik me af of het geheel niet wat overdadig is aan beelden, als een te rijk gevulde dis, om in de stijl van de dichter te spreken.
mira
