Geplaatst: 06 jan 2007 07:48 pm
Dit gedicht sprong er bij het lezen van de kleurgedichten wat mij betreft meteen uit..héél erg mooi...
Hoe groot kan een verlangen groeien
opdat het niet sterft
van honger of van dorst
onder een onverschillige hemel?
Bedoelt hij dat een verlangen heel groot kan worden, maar ondertussen moet gevoed worden, want anders sterft dit verlangen uit?
Ik vrees dat ik dit niet helemaal juist begrijp.
Ja ik denk dat hij zoiets bedoled Tiba..dat een verlangen naar iets of iemand gevoed moet worden omdat het anders uitsterft,
Nú hangen er nog flarden verlangen in de lucht..
Nog hangen er flarden licht in de lucht
vreemde vormen, transfiguraties
en een duizeling van blauw
overrompeld door het rood
Maar hoe lang nog...
-
onaangetast nog?
Ik vind de kleuren, die vast niet toevallig de titel vormen zo mooi in dit gedicht..verlangen is dus overrompellend rood met een duizeling van blauw...prachtig.
Wil
