J.C. Bloem (nee)

Geplaatst: 07 apr 2007 10:06 am



Ja, Jannie dat verheldert veel:



Het huisje in de duinen lijkt hem wel idyllisch, maar biedt in zijn ogen slechts een kortstondig geluk. Zijn geluk zal wel nooit volledig vervuld worden...



Tiba.

Geplaatst: 07 apr 2007 12:51 pm

en ontsteld vraagt hij zich af, wat toch de zin is van de geheimzinnige drang die hem is ingeschapen, die geen vervulling kent van het begeerde, maar altijd ontbeert waar men zijn leven lang naar jaagt. Er rest de mens niet anders dan ‘gelaten’ in het leven te ‘zijn’; het is de mens niet mogelijk te ontkomen aan zijn lot

Beetje vreemd dit. Eerst gaat het over hij en dan... er rest de mens... Dat is dan toch de visie van die hij?



Dettie

Geplaatst: 07 apr 2007 01:07 pm



Ik lees het zo: de persoon om wie het gaat in het gedicht bevindt zich op een paradijselijke plaats, een plaats waarnaar hij heeft verlangd. Maar toch is hij niet gelukkig. En dan beweert de dichter dat mensen het geluk niet grijpen als het voor het grijpen ligt. Het verlangen blijft, maar wordt nooit vervuld.

Ik denk dat die laatste strofe de visie van de dichter is, maar dat is moeilijk met zekerheid te zeggen.

Wel een mooi gedicht, maar ik ben dan ook een Bloem-fan: dat gebukt gaan onder de banaliteit van het dagelijkse, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Wat leuk dat je ook toestemming hebt voor November en De gelatene. Zinnen uit die gedichten spoken elke dag wel een keer in mijn hoofd rond.



PetraO.

_________________

Ook dit gaat voorbij.

Geplaatst: 07 apr 2007 01:27 pm



Ah ja, ik zag het als één iemand die bij dat huisje is en zich heel even gelukkig voelt maar dat ontglipt hem/haar dan weer. Daarna de 'verzuchting' dat je aldoor maar blijft verlangen naar dat geluk terwijl je eigenlijk weet dat je op een paradijselijke plek bent en niets meer te wensen hebt.



Ik zag de laatste strofe niet als aparte visie van de dichter.



Dettie

Geplaatst: 07 apr 2007 01:29 pm



Kan ook, hoor, dat het door één en dezelfde persoon wordt verzucht. Die persoon is waarschijnlijk de dichter zelf. Ik zie niet dat hij zich even gelukkig voelt, het is meer dat hij weet dat het voor het grijpen ligt, maar hij stoot het af. Kennelijk wil de mens, zo beweert hij, liever begeren dan het begeerde bezitten.



PetraO.

_________________

Ook dit gaat voorbij.

Geplaatst: 07 apr 2007 01:35 pm



Ja je hebt gelijk! Er staat...

Hier scheen 't geluk bereikbaar.



En nu kan ik nog een heel verhaal gaan ophangen over liever begeren dan het begeerde bezitten maar dat heeft niets met het gedicht te maken dus doe ik het maar niet.



Dettie