J.C. Bloem (nee)

Geplaatst: 09 aug 2007 05:45 pm



De Gelatene



Ik open het raam en laat het najaar binnen,

Het onuitsprekelijke, het van weleer

En van altijd. Als ik één ding begeer

Is het: dit tot het laatst beminnen.



Er was in dit leven niet heel veel te winnen.

Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,

Als men zich op het wereldoude zeer

Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.



Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd

Hunkren naar onvergankelijke beminden,

En eenzaamheid is dan gemis en pijn.



Dat is voorbij, zoals het leven haast.

Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.

En dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.



J.C. Bloem

opgenomen in 'Verzamelde gedichten'

Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep



Dettie

Geplaatst: 10 aug 2007 08:33 am



Ik zie nu pas je lange stuk over de biografie van Bloem. Heel interessant om kennis van te nemen.

Heb je de biografie al gelezen?

Toepasselijk, die gedichten die je er nu onder geplaatst hebt.

Ze zijn geschreven door een oude man. En toch vond ik ze al ontroerend toen ik nog heel jong was. Ik heb nooit begrepen waarom.

Er moet een basisgevoel aan ten grondslag liggen, dat ik onbewust herken, vermoed ik. Vaag hè?



Librije

_________________

"Een mens die het aandurft om een uur te verspillen heeft de waarde van het leven nog niet ontdekt."

Charles Darwin Engels medicus en bioloog (1809-1882)

Geplaatst: 10 aug 2007 10:51 am



Dank je wel voor deze tip, Dettie!



Deze biografie staat nu in principe bovenaan mijn verlanglijstje van nog te kopen (of te krijgen ) boeken.



Ik zeg 'in principe', want ik wil nog wel even beter zicht krijgen op de invalshoek en toon van de auteur, Bart Slijpers.



De vraag bijvoorbeeld of J.C. Bloem al dan niet 'mislukt' is, vind ik bij voorbaat vreemd.

De uitspraak van recensent J. de Gier in het Reformatorisch Dagblad stuit me volstrekt tegen de borst: "Naar mijn persoonlijke overtuiging is „een stuk of wat gedichten” wel wat weinig voor een heel mensenleven!"

Sinds wanneer is een ander bij machte om erover te oordelen of iemands bijdrage aan het leven voldoende is? En waarom zou je dat moeten doen: waarom zou je oordelen, waarom zou je een 'voldoende bijdrage' moeten leveren? Wie ben jij dan wel als je zoiets zegt? :roll:



Als biograaf Slijpers die vraag stelt, dan wil ik weten waarom.

Denkt hij net zo als De Gier, dat Bloem 'te weinig' gedaan heeft?

Of stelt hij hem omdat Bloem zelf vond dat hij mislukt was? Alleen dan vind ik het wel terecht om ernaar te kijken.



Nog afgezien van het feit dat elk leven waardevol is...

Bloem is natuurlijk niet mislukt! Een idiote gedachte!

Natuurlijk zijn zijn bundels prachtige gedichten meer dan genoeg om zijn leven uiterst waardevol te laten zijn, al zijn het er maar een paar!

Kijk maar eens naar al die mensen die hij gelukkig heeft gemaakt met zijn poëzie...

Iedereen zou mogen hopen dat hij/zij dat kan zeggen aan het einde van het leven.



Ik zal eens proberen te omschrijven wat ik zo geweldig vind aan J.C. Bloem. En dat vind ik inderdaad ook al heel lang, vanaf mijn twaalfde ofzo, toen ik zijn poëzie begon te lezen.



Hij is zo gehecht aan het leven, hij vindt het leven prachtig, al heeft hij het gevoel dat hij niet te volle bij de schoonheid van de dingen kan komen. Maar intussen kan hij het wel beschrijven....

Hij verlangt naar rust en vrede, maar ook naar vitaliteit en avontuur.

Dat alles kent hij tegelijkertijd vanuit een houding van onthecht zijn, van weten dat je alles los moet kunnen laten om een waarlijk vrij en gelukkig mens te zijn. Die combinatie: gehechtheid vanuit onthechting!

Dat is een levenshouding (karaktertrek?) die ik volledig herken.



Ik ben er wel benieuwd naar hoe dat voor anderen is.



Grada



_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 20 okt 2007 12:58 pm Onderwerp



Jeugd

Jakobus Cornelis (Jacques) Bloem werd op 10 mei 1887 te Oudshoorn geboren. Zijn vader was daar burgemeester. Jacques volgde, evenals zijn jongere zusje en broertje, eerst privéonderwijs, voordat hij naar de lagere school in Oudshoorn ging. Zelfs als jongen van een jaar of negen gaf hij al blijk van interesse in poëzie, onder andere door de Franse dichtwerken Ruy Blas van Hugo en Les noces d'Attila van Henri de Bornier in de oorspronkelijke taal te lezen. Na de lagere school bezocht hij vanaf september 1899 de HBS voor jongens in Leiden. Hij nam vanwege de grote afstand tot het ouderlijk huis zijn intrek bij de betrekkelijk jonge geschiedenisleraar J. Kunst. Hij voelde zich in Leiden erg eenzaam en ongelukkig, maar maakte toch veel vrienden. Zijn resultaten op school waren, behalve voor de vakken Frans, Nederlands en geschiedenis, matig tot ronduit slecht, als gevolg waarvan hij de vierde klas moest overdoen en zakte voor zijn eerste eindexamen. Bloem had absoluut geen zin om zich in te spannen voor zaken waar hij geen aanleg of interesse voor had, een eigenschap die later tijdens zijn vele baantjes ook nog duidelijk naar voren zou komen. Bloem deed de hoogste klas over aan de HBS in Amersfoort, waardoor hij weer thuis kon gaan wonen. Hij slaagde dat jaar en wilde graag Nederlandse Letteren gaan studeren, maar zijn vader was daar op tegen wegens het tot het leraarschap beperkte maatschappelijk perspectief van neerlandici. Op diens aandringen werd gekozen voor rechten, maar daarvoor moest wel een staatsexamen B worden afgelegd, wat tot twee keer toe mislukte. Hierna nam zijn grootmoeder Bloem het roer over: zij wilde Bloems studie wel financieren - zijn ouders waren hiertoe niet meer in staat wegens een financiële ramp een paar jaar eerder - , maar wenste een strikt regime. De derde keer slaagde Bloem dan ook wel voor het staatsexamen.



Studie en betrekkingen

Vanaf 1909 studeerde hij rechten in Utrecht. Zijn grootmoeder had hem een toelage toegezegd voor vijf jaar, wat behoorlijk lang was voor de toenmalige rechtenstudie. Door gebrek aan belangstelling en inzet deed Bloem er nog veel langer over: hij promoveerde pas in 1916, op een proefschrift waarvan de ene helft van de stellingen gelijk was aan het proefschrift van zijn vriend Van Eyck (de dichter van de klassieker De tuinman en de Dood), en waarvan de andere helft door diezelfde Van Eyck voor de gelegenheid bedacht was. Tijdens zijn studie openbaarde zich ook zijn onvermogen om met geld om te gaan: hij zat voortdurend in de schulden bij diverse boekhandels, en verscheidene malen kon hij alleen door financiële hulp van vrienden aan een faillissement ontkomen.

Na zijn promotie vervulde Bloem een groot aantal betrekkingen, die hem vrijwel zonder uitzondering slecht bevielen, voornamelijk vanwege de sleur die een baan van negen tot vijf met zich mee bracht. Zo werkte hij vanaf 1917 een paar jaar bij de gemeentelijke administratie te Amsterdam en was hij van 1920 tot 1927 redacteur bij de NRC. Vervolgens werd Bloem griffier van het kantongerecht te Lemmer, daarna vervulde hij dezelfde functie in Breukelen, en vanaf 1934 was hij ambtenaar aan het departement van Sociale Zaken. Bloems persoonlijkheid werd in de meeste gevallen positief beoordeeld - dit in tegenstelling tot zijn werkprestaties. Na 1946 was hij uitsluitend nog dichter.



Conservatief

Bloem stond bekend als zeer conservatief, op het reactionaire af. Hij bewonderde, net als veel van zijn vrienden, de uiterst rechtse Franse politicus Charles Maurras, en hij is zelfs enige tijd lid geweest van de NSB. Toen hij echter in 1938 een bezoek bracht aan de leider van de NSB, ir. A.A. Mussert, bleek dat deze nog nooit van Maurras had gehoord. Bloem wilde zich verder niet inlaten met primitievelingen die hun oorsprong niet eens kenden, en zegde zijn lidmaatschap van de partij op. Toch bleef Bloem ook hierna een uiterst conservatieve man, overigens niet zonder een zekere zelfspot, zoals in het aforisme:

Iedere verandering is een verslechtering, zelfs een verbetering.

Hoewel een aantal van Bloems ideeën in de buurt van het fascisme, bleef hij een aantal principes wel trouw. Zo werd hij geen lid van de door de Duitsers ingestelde Kultuurkamer, waardoor hij tussen 1942 en mei 1945 niet legaal kon publiceren. Naderhand beschreef hij de oorlogsperiode in het gedicht



"Na de bevrijding":

... heen is, en nu voorgoed, de welhaast

Duldloze knechtschap -

Waard is het, vijf jaren gesmacht te hebben,

Nu opstandig, dan weer gelaten,...



Bloem bracht de laatste jaren van zijn leven door in Kalenberg, waar hij verzorgd werd door zijn vroegere echtgenote Clara Eggink. In deze plaats is hij ook gestorven, op 10 augustus 1966. Hij ligt begraven in het naburige plaatsje Paasloo.

Tijdens zijn leven ontving hij de volgende prijzen:

· Constantijn Huygensprijs (1949)

· P.C. Hooftprijs (1952)

· Prijs der Nederlandse Letteren (1965)



Dettie

02-05-2003

Geplaatst: 02 mrt 2009 09:02 am



Verlenging van toestemming van Athenaeum – Polak & Van Gennep voor het jaar 2009 voor de 10 gedichten. Graag alle gedichten voorzien van de volgende copyrightnotice, in een leesbaar lettertype en lettergrootte: Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep



Dettie

Dettie schreef : Geplaatst: 09 apr 2007 08:31 am



De nachtegalen



Ik heb van 't leven vrijwel niets verwacht,

't geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.

Wat geeft het? - In de koude voorjaarsnacht

Zingen de onsterfelijke nachtegalen



J.C. Bloem

uit: 'Verzamelde gedichten'

Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep



Dit gedicht doet me denken aan het gedicht Vroege voorjaarsmorgen van Simon Knepper.

Ook de tevredenheid over iets wat niet te koop is maar wat je ervaart.



En ben ik blij dat ik het ochtendgloren

Weer mag aanschouwen, en de buurthaan horen,

En dat ik tot bestaan ben uitverkoren



Dettie

Wat een heerlijke verzen! Verwacht het niet van grote dingen. Geluk is vaak zo simpel dat we erover heen kijken. Als je 's nachts wakker bent, pieker dan niet maar geniet van de gouden keeltjes van de nachtegalen waarover Bloem schrijft! En weet wat je mist als je een gat in de dag slaapt... de prachtige ochtendgloren kan een mens een gelukkig gevoel geven vanbinnen, dus vanwaar die jacht en zoektocht naar geld en rijkdom. De natuur zelf is zo rijk, als je er maar oog voor hebt! Geweldig hoe eenvoudig deze dichters het geluk verwoorden. Daar geniet ik van.



Molly