J.C. Bloem (nee)

Leestafel heeft toestemming van Athenaeum – Polak & Van Gennep

om onderstaande tien gedichten te publiceren voor educatieve en non-commerciële doeleinden.

Deze toestemming is geldig van 1 november 2014 tot en met 1 november 2019

Voor verlenging moet ik in 2019 december opnieuw toestemming vragen.

Op verzoek van Athenaeum – Polak & Van Gennep graag alle gedichten voorzien van de volgende copyrightnotice, in een leesbaar lettertype en lettergrootte: Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep

---

Het betreft de gedichten:



Het huisje in de duinen.



In memoriam



November



Het kerkhof aan het meer



De Dapperstraat



De nachtegalen



De gelatene



Dichterschap



Aanvaarding



Zondag







Zie ook www.poezie-leestafel.info/jc-bloem



Groetjes



Dettie

Geplaatst: 06 apr 2007 01:26 pm



Heerlijk nieuws is dit !

Er zijn heel wat liefhebbers van Bloem op dit forum.



Tiba.

eplaatst: 06 apr 2007 03:39 pm



Het huisje in de duinen



Muurbloemen bloeiden voor het lage raam.

Het late middaglicht was warm en bronzen,

en de ongerepte stilte klonk als gonzen

van vele kleine vleugelen te zaam.



En achter het beschutte, kleine huis

verhieven zich de wit-geblaakte duinen:

een strakke hemel stond boven hun kruinen;

haast niet te horen was het zeegeruuis.



Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,

één ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,

de lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar

binnen de grens van een beperkt bestaan.



Welke is die mensen ingeschapen drang,

die geen vervulling duldt van het begeerde,

maar altijd van hun zwakke harten weerde,

waarnaar zij joegen, heel hun leven lang ?



J.C. Bloem

Verzamelde Gedichten

Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep

Geplaatst: 06 apr 2007 03:48 pm



Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,

één ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,

de lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar

binnen de grens van een beperkt bestaan.



Welke is die mensen ingeschapen drang,

die geen vervulling duldt van het begeerde,

maar altijd van hun zwakke harten weerde,

waarnaar zij joegen, heel hun leven lang?



Wat een wending in het gedicht.

Eerst de bijna sprookjesachtige beschrijving van het huisje, de duinen, het vage zeegeruis en dan gaat het over op de kwelling van het dagelijkse bestaan. Heel even voelt hij de mogelijkheid dat geluk toch kan bestaan.



De laatste strofe begrijp ik niet helemaal. Bedoelt hij dat mensen liever blijven verlangen naar geluk dan het geluk te grijpen, te willen zien?



Dettie

Geplaatst: 06 apr 2007 04:12 pm

De laatste strofe begrijp ik niet helemaal. Bedoelt hij dat mensen liever blijven verlangen naar geluk dan het geluk te grijpen, te willen zien?

Ja, zoiets; hij vraagt zich af waarom de mens altijd streeft naar iets wat onbereikbaar is. Ik denk dat hij bedoelt: men kan het vinden in zoiets eenvoudigs als een huisje in de duinen, dus je hoeft niet zover te zoeken.



Tiba.

Geplaatst: 06 apr 2007 06:46 pm

Het verlangen lijdt de nederlaag tegenover de permanente ontgoocheling: de dichter weet zich eenzaam, verlaten en verraden, kommer en ellende is al wat hem rest, leed en wrok zijn de dagelijkse gezellen van de ingekooide. Zelfs het zwerven acht hij doelloos; de wereld heeft geen oorden meer om heen te gaan; het huisje aan de duinen biedt geen blijvende troost: ook binnen de grens van een beperkt bestaan is de lome druk van de ‘dagelijksheid’ niet te ontwijken, en ontsteld vraagt hij zich af, wat toch de zin is van de geheimzinnige drang die hem is ingeschapen, die geen vervulling kent van het begeerde, maar altijd ontbeert waar men zijn leven lang naar jaagt. Er rest de mens niet anders dan ‘gelaten’ in het leven te ‘zijn’; het is de mens niet mogelijk te ontkomen aan zijn lot.

(Bron: DBNL)

Dit vond ik bij de DBNL. Geeft dat een verklaring?



Librije

_________________

"Een mens die het aandurft om een uur te verspillen heeft de waarde van het leven nog niet ontdekt."

Charles Darwin Engels medicus en bioloog (1809-1882)