J.C. Bloem (nee)

De Dapperstraat







Natuur is voor tevredenen of legen.

En dan: wat is natuur nog in dit land?

Een stukje bos, ter grootte van een krant,

Een heuvel met wat villaatjes ertegen.



Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,

De’ in kaden vastgeklonken waterkant,

De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand

Door zolderramen, langs de lucht bewegen.



Alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Het leven houdt zijn wonderen verborgen

Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.



Dit heb ik bij mijzelven overdacht,

Verregend, op een miezerigen morgen,

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.



J.C. Bloem

Verzamelde Gedichten

Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep



Bloem staat ook weer op de site, zie www.poezie-leestafel.info/jc-bloem



Dettie

Tja, Bloem ligt mij niet zo erg.

Ik heb hier enthousiaste commentaren gelezen bij het terugblikken.

Ik ken hem ook niet goed, maar wat ik hier van zijn gedichten gelezen heb, komt bij mij over als wat 'zeurderig'. Sorry voor het intrappen van 'heilige huisjes'.

'De Nachtegalen' vind ik wel schitterend.



'De Dapperstraat' moet het in eerste instantie hebben van de laatste versregel (meteen ook de titel), ja, prachtig.

Maar de eerst versregel, daar vind ik niets aan, niet qua formulering, en ook niet inhoudelijk, wat moraliserend en petieterig, zoals heel de eerste strofe.

Pas verder komt hij op dreef, de tweede strofe vind ik eigenlijk de beste.



In de derde strofe is de eerste regel zoiets als een algemene waarheid, tja, ze hangt wellicht her en der in Nederlandse en Vlaamse huiskamers aan de muur, ik weet eigenlijk niet goed wat ik ermee aan moet.

Maar de twee volgende regels zakken in elkaar als een pudding.



'Dit heb ik bij mezelven overdacht' is een overgangsvers, maar klinkt toch als een stoplap.

Niet elke regel kan subliem zijn, natuurlijk, maar het gaat hier wel over een 'groot' dichter, of niet?

Graag hoor ik wat van de fans van Bloem.



mira

Dettie schreef : eplaatst: 06 apr 2007 03:39 pm



Het huisje in de duinen



Muurbloemen bloeiden voor het lage raam.

Het late middaglicht was warm en bronzen,

en de ongerepte stilte klonk als gonzen

van vele kleine vleugelen te zaam.



En achter het beschutte, kleine huis

verhieven zich de wit-geblaakte duinen:

een strakke hemel stond boven hun kruinen;

haast niet te horen was het zeegeruuis.



Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,

één ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,

de lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar

binnen de grens van een beperkt bestaan.



Welke is die mensen ingeschapen drang,

die geen vervulling duldt van het begeerde,

maar altijd van hun zwakke harten weerde,

waarnaar zij joegen, heel hun leven lang ?



J.C. Bloem

Verzamelde Gedichten

Copyright © 1965 Athenaeum – Polak & Van Gennep

Hierbij mijn eerste indrukken (die denk ik, in het algemeen overeenkomen met wat ik hierboven reeds kon lezen) :



De eerste twee strofen vormen één zintuigelijke waarneming van een idyllisch landschap aan zee. Het geluk lijkt hier te heersen, zo laat de derde strofe vermoeden. Maar, volgens mij blijft er een "maar". Het werkwoord "schijnen" uit de derde strofe duidt niet echt op een "zijn" (in tegenstelling tot de werkwoorden in de eerste twee strofes), maar is eerder de uitdrukking van "dit landschap wekt de indruk dat het geluk er voor het rapen ligt". Als men daar van uit gaat, wordt ook de laatste strofe duidelijk, vind ik.



Lezer100

Deze toestemming is geldig van 1 november 2014 tot en met 1 november 2019

Voor verlenging moet ik in 2019 december opnieuw toestemming vragen.





_________________



lunette de soleil homme ray ban

Het is geweldig dat je toestemming hebt gekregen om deze tien gedichten te publiceren voor educatieve doeleinden omegle chat

Dat vind ik nou ook, en de man die de tekeningen had verzorgd in de dichtbundel van J.C. Bloem, bood zijn tekeningen bij enkele gedichten aan voor onze site!



Dettie