Anneke Brassinga (ja)

Het staat er ook niet compleet op tiba, alleen een gedeelte. Onder dat gedeelte staat p 33



Dettie

Ja, juist, had blijkbaar niet goed gelezen. Blijf erbij dat ik er inhoudelijk niet helemaal mee eens ben. Maar het is een oppervlakkig commentaar, daarnaast over de taal idd. niets te vinden.



Tiba.

Ja echt diepgaand is het niet, daar heb je gelijk in.

Het is ook meer een soort 'bespreking' van enkele bundels van Anneke Brassinga.



Ik heb het momenteel een beetje druk aan de boekenkant maar ik zal proberen zo snel mogelijk terug te komen op dit gedicht.



Dettie

HOE TE ZOENEN OP STRAATHOEKEN



Laat op de avond laat het zijn of vroeg

in nanacht, licht liefst ver –

al leent ook paarlemoeren dageraad

aan dit publieke werk subliem cachet.



Het zij een zwijgen van koralen

vergaan van dorst in lafenis –

van wakend ontslapen bevinding wellicht

doe dus vooral de ogen dicht.



Men neme niet de tijd

die schenkt zich wijd en wijd –

in deze zachte voorportalen

heerst onafzienbaar innigheid.



Men neme afscheid evenmin

al is de hoek er om uiteen te gaan –

de weg is geen verwijdering.

men neme alles mee, alleen.





Anneke Brassinga

uit: Verschiet,

De Bezige Bij, Amsterdam, 2001

Wat ik zo leuk vind aan dit gedicht is dat ze een soort handleiding geeft in Hoe te zoenen op straathoeken zoals in bijvoorbeeld een kookboek.



In een kookboek zegt men wat voor ingrediënten en benodigdheden iemand nodig heeft, zoals een kom, een mixer, de ingrediënten moeten op kamertemperatuur zijn etc. dat zijn de beste omstandigheden om hetgene wat je wilt maken te laten lukken. En dan volgen de handelingen, men neme... een lepel, een ei



Hier zegt de dichter, de beste omstandigheden voor die zoenen zijn...laat op de avond [...] of paarlemoeren dageraad, doe vooral je ogen dicht en

dan volgen de ingrediënten... men neme...



Origineel!



dettie

Hé Dettie, heel juist gezien voor dat 'men neme'.

Het is de formulering van een recept, zoals in een kookboek, of misschien ook van een apotheker (?), maar dan in de stijl van vroeger, een archaïsche stijl.



mira

Ja het heeft wel iets die verouderde stijl.

(Ik zat me gelijk af te vragen wat er nu in kookboeken staat.)



Het heeft iets van een recept dit gedicht, een snufje van dit, een beetje van dat.

Het opvallende is dat Brassinga zegt:



Men neme NIET de tijd

die schenkt zich wijd en wijd –

in deze zachte voorportalen

heerst onafzienbaar innigheid.



Men neme afscheid EVENMIN

al is de hoek er om uiteen te gaan –

de weg is geen verwijdering.

men neme alles mee, alleen.



Afwijkend van een recept zegt ze neem niet de tijd en neem geen afscheid.



Dettie