Anneke Brassinga (ja)

Je hebt gelijk, Mira, maar ik denk dat ik eruit ben. Ik heb het een nachtje laten betijen, zoals Anneke Brassinga wat haar opjaagt laat betijen.

Later volgt mijn interpretatie.

Pieter

Mocht ik in het holst van het hart

van donkerste dagen te lijf gaan



ipv in het holst van de nacht is het nu in het holst van het hart.



te lijf gaan - iemand te lijf gaan, vechten met iemand



uiterwaard - gebied dat gebruikt wordt als overstroomgebied



razende luchten



tempeest



stormend



geschuimbek



gloeiende kern



Het gaat allemaal flink tekeer in dit gedicht.



Ik vind het een lastig gedicht en net wat mira schrijft, misschien een beetje tè. Voor mij tè onbegrijpelijk ben ik bang.



Dettie

Hier dan mijn interpretatie:



De dichteres is absoluut niet tevreden met haar huidige situatie, ze wordt opgejaagd en wil eigenlijk heel andere dingen doen. Deze hebben nog weinig vorm, ze zoekt het in pathetiek en ook in chaos. De grammatica is chaotisch, haar metaforen zijn chaotisch, alles met opzet. Ze wil eerst vechten tegen wilde kusten, dan weer regenen boven lege oceanen, dan worden het toch weer schuimbekkende paarden die met grote hoeven tegen de kust beuken. Op deze manier legt ze duidelijk en dichterlijk haar gevoel bloot. De pathetiek is althans voor mij nog net niet overdreven. De beelden zijn sterk. In de laatste strofe vindt ze een soort van oplossing, wat ze maar het beste kan doen, bij die onoirbaar gloeiende kern, die ik zie als haar eigen "onbehoorlijke" , gloeiende binnenste, haar opgejaagde IK laten betijen, op flinke afstand maar tochniet al te ver weg, een steenworp dus. (Mooi gevonden.)

Zover mijn interpretatie die ik graag geef voor een betere.



Nog iets over pathetiek en sentimentaliteit: Pascal Mercier zei hierover:

ze zijn vijanden van het cynisme. Het is dus beter pathetisch en sentimenteel te zijn (binnen zekere grenzen natuurlijk) dan cynisch.

Pieter

Ha Pieter,



De dichteres is absoluut niet tevreden met haar huidige situatie, ze wordt opgejaagd en wil eigenlijk heel andere dingen doen.



schrijf je...



Je zet me wel aan het denken... Ik heb het gedicht nu al veel gelezen, enkele keren zelfs hardop. Ik heb ook het idee dat ze met een enorm probleem zat waar ze niet uitkwam. Ik ga nu even 'hardop' denken.



Dat probleem haal ik uit:



Mocht ik in het holst van het hart

van donkerste dagen te lijf gaan



Ze is zo van slag dat ze het niet goed meer kan zeggen, ze draait het om. Ik denk dat ze wil zeggen

Mocht ik in het holst van de nacht de donkerste dagen van het hart te lijf gaan ofwel mocht ik willen strijden tegen een donkere tijd, een depressie misschien, dan...



achter al het uiterwaardse een stuk of wat

verlaten kusten onder razende luchten

waar albatrossen op hun wieken sinds jaar

en dag en eeuwen worden weggeblazen-



stelt ze zich voor dat ze naar uitwaarden moet (overloopgebied voor haar tranen?) of naar verlaten kusten tijdens een storm (razende luchten)



graag zou ik boven lege oceanen regen zijn

op reusachtige hoeven, zinnentuimel

van tempeest, het stormend paard dat louter

water is, uiteenvalt in geschuimbek-



Boven lege oceanen regen zijn (heel veel huilen?)

Zoveel regen dat het water razend, als een stormend paard, aanrolt en uiteenspat in een schuimende branding.



Maar toch... als ze kon kiezen...



zocht ik bij voorkeur echter diepten

die geen daglicht velen, omtrent

een steenworp van d’onoirbaar gloeiende

kern; daar zal betijen wat mij jaagt.



zocht ze niet de lucht of het water maar in de aarde. (de elementen?)

Ze zou haar probleem niet laten zien maar het diep

wegstoppen, bij de gloeiende kern waar haar gevoelens rond dat probleem tot rust zal komen.



Misschien is het een gedicht over iemand die getrouwd is en verliefd is geworden op iemand anders. (Het is een probleem in het holst van haar hart en onoirbaar)

Die heftige gevoelens kan ze beter diep wegstoppen tot ze overgaan.

Bijzonder is dat ze omtrent gebruikt, dat betekent al dichtbij en dan ook nog 'een steenworp' toevoegt. Een steenworp van het onoirbare. Ze laat de onoirbare gloeiende kern wel dichtbijkomen maar komt er niet aan. Ze koestert misschien de gedachte, haar verliefdheid maar geeft niet toe. Daar zal betijen wat haar jaagt. Ofwel in verloop van tijd zullen haar gevoelens betijen.



Zover mijn interpretatie die ik ook graag geef voor een betere.







Dettie

Ik denk dat je heel dicht bij die van mij zit, Dettie, al haal jij er nog meer uit. Nou maar hopen dat ook de anderen iets toe willen voegen.

Pieter

Ja door jou kwam ik op het idee Pieter, ik kwam er aanvankelijk niet uit maar doordat jij schreef "De dichteres is absoluut niet tevreden met haar huidige situatie, ze wordt opgejaagd en wil eigenlijk heel andere dingen doen." begonnen de radartjes in m'n hoofd te draaien.



Dettie