Dettie schreef : Geplaatst: 29 mei 2006 11:45 am
Aanzoek
Ik ben al vaak door mijzelf op straat gezet,
heengezonden, onbewoonbaar verklaard,
uitgerookt, door ploffende kachels beroet.
En nu hier, het lekt er en tocht. Te moe
voor ander onderdak. Maar ruimte is er
te over voor wie ik bij me heb, in armen sluit
als liefste doorluchte, als kroonluchter
ontvlammen laat, in rust voel aan ’t geraamte.
Een klein maar taai oneetbaar hart blijft fier
zich weren tegen binnenschuivend donker. Blijf.
Blijf met mij hokken in dit schrale ribbenkast
in het innig bed van geest, bij het weerlicht
getemperd door weemoed, van ons verstand.
Anneke Brassinga
uit: Verschiet
De Bezige Bij, 2001
Ik blijf het een mooi gedicht vinden
Dettie
Teleurgesteld (in vers 1) naar vol doorzettingsvermogen (vers 2). De Ik-persoon in het gedicht krijgt heel wat voor zijn/haar kiezen. Ik ben altijd benieuwd of de dichter zoiets uit eigen ervaring ' vertelt' of dat het te maken heeft met iemand die zij kent, of dat het een uit de lucht gegrepen inspiratie was.