Anneke Brassinga (ja)

Nog even dit couplet, Dettie. (Peter Verstegen schrijft in de toelichtingen bij de gedichten van Emily Dickinson ook steeds coupletten, dus dat ga ik ook doen. Klinkt wat minder deftig.)



Men neme afscheid EVENMIN

al is de hoek er om uiteen te gaan –

de weg is geen verwijdering.

men neme alles mee, alleen.



Mooi is de paradox die er in zit. Men neme geen afscheid, maar gaat wel alleen weg. Dat alleen krijgt als laatste woord, als een toevoeging achter de komma, flink de nadruk.

Pieter

Ja bijzonder is dat Pieter daar kwam ik ook al op aan het kijken.



Je neemt wel afscheid en gaat alleen weg maar voor je gevoel ben je nog samen. (de weg is geen verwijdering/ men neme alles mee)



Soms wilde ik dat ik dichten kon... op zo'n manier een afscheid na zoenen op een straathoek te kunnen beschrijven... ja, dat zou ik wel willen kunnen.



Dettie

die altijd al moeite heeft met goed te vertellen wat ze bedoelt.

PieterD schreef : Nog even dit couplet, Dettie. (Peter Verstegen schrijft in de toelichtingen bij de gedichten van Emily Dickinson ook steeds coupletten, dus dat ga ik ook doen. Klinkt wat minder deftig.)



Men neme afscheid EVENMIN

al is de hoek er om uiteen te gaan –

de weg is geen verwijdering.

men neme alles mee, alleen.



Mooi is de paradox die er in zit. Men neme geen afscheid, maar gaat wel alleen weg. Dat alleen krijgt als laatste woord, als een toevoeging achter de komma, flink de nadruk.

Pieter

Volledig mee ens Pieter



Tiba.

P.S. alweer een verschil in taalgebruik tussen Vlaanderen en Nederland.

In Vlaanderen wordt het woord couplet bij mijn weten, alleen gebruikt voor de strofe van een liedje. Bij een gedicht spreekt men altijd van strofe, en dat is hier geen deftig taalgebruik, maar doodgewoon.

Op weg



Mocht ik in het holst van het hart

van donkerste dagen te lijf gaan

achter al het uiterwaardse een stuk of wat

verlaten kusten onder razende luchten

waar albatrossen op hun wieken sinds jaar

en dag en eeuwen worden weggeblazen-



graag zou ik boven lege oceanen regen zijn

op reusachtige hoeven, zinnentuimel

van tempeest, het stormend paard dat louter

water is, uiteenvalt in geschuimbek-



zocht ik bij voorkeur echter diepten

die geen daglicht velen, omtrent

een steenworp van d’onoirbaar gloeiende

kern; daar zal betijen wat mij jaagt.



Anneke Brassinga

(gepubliceerd in De academische Boekengids, Januari 2010)

Dit gedicht geeft me een bijzonder complex gevoel: een van "kracht" en tegelijkertijd een van "onmacht"; een van "aha -begrip" en tegelijkertijd van "euh - wat?" .....





Jan S

Jan s schreef : Dit gedicht geeft me een bijzonder complex gevoel: een van "kracht" en tegelijkertijd een van "onmacht"; een van "aha -begrip" en tegelijkertijd van "euh - wat?" .....





Jan S

Daarom heb ik het geplaatst, Jan. Een bijzonder gedicht, krachtige woorden, net wat je zegt, maar wat jaagt Anneke Brassinga? Is het de onverbiddelijke tijd? (de tijd betijdt?)

Pieter



Grammaticaal is dit geen eenvoudig gedicht door de woorden mocht en zocht die kennelijk met elkaar in verbinding staan maar worden onderbroken door "ik zou graag" in de tweede strofe. Welke Neerlandica (cus) kan uitleggen wat hier precies bedoeld is?

P.