Mark Boog (ja)

Geplaatst: 12 mrt 2006 11:09 am



Laat de avond vallen, ik,

en hou het huis heel stil zodat ik niet gestoord word -

zolang het schemert kan het misgaan.



De vogels zoeken langzaamaan hun takken op,

ik wijs ze die, en sterren tillen zich eruit omhoog.

Heel anders klinkt het razen van de auto's in de nacht!





De dichter wil hier zelf greep krijgen op de afwisseling dag/nacht

vandaar: "laat de avond vallen" en daarachter "ik"...híj wil dat bewerkstelligen

de vogels zoeken een slaapplaats op de takken, maar hij wijst ze die aan...weerom dezelfde idee: ik ben het die de nacht wil doen vallen



maar blijkbaar gaat het niet gemakkelijk, want het huis moet stil blijven, het zou kunnen mislukken, want:

zolang het schemert kan het misgaan,



heel origineel idee: een poging om zelf de nacht te doen vallen,

mooi verwoord ook.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 12 mrt 2006 11:37 am



Ik moet wel lachen dat hij het eigenlijk té perfect vindt gaan.



zeer vermoeid en door het uitblijven

van tegenstand- wat stribbelen zou al genoeg zijn -

vreemd ontmoedigd. Zó gestroomlijnd



eerst is het

recht zo die gaat! [...]

nergens sluimert haperen, niets mokt



En daarvoor dwingt hij het eigenlijk af dat het goed zal gaan

hou het huis heel stil zodat ik niet gestoord word -

zolang het schemert kan het misgaan



Schitterend.



Dettie

Geplaatst: 26 apr 2006 06:38 am





Liefde



De lucht ligt als een blok op het land,

onzichtbaar en massief.



Je gaat gekleed in de kleur van je haar,

in je ogen, je passen en je woorden.

Je bent hier en elders. Ik draag je me na



en huiver. Je bent te groot misschien,

of te dichtbij. Je onbereikbaarheid

is onvergeeflijk. Kon ik een vogel zijn -



maar de nauwkeurigheid ontbreekt me

zoals het vertrouwen. Ik kijk naar je



en huiver. Spreek me aan, want ik zwijg,

verdraag mijn wurggreep, verdraag

de onbeholpenheid, verdraag mij, liefde.





Mark Boog (1970)

uit: De encyclopedie van de grote woorden

oktober 2005

Uitgeverij Cossee

Geplaatst: 26 apr 2006 05:13 pm

Spreek me aan, want ik zwijg,

verdraag mijn wurggreep, verdraag

de onbeholpenheid, verdraag mij, liefde.

Heel pakkend is dit!

Om zoiets te zeggen moet je dichter zijn zijn en veel nagedacht hebben over "liefde".



Groetjes. Tiba

Geplaatst: 26 apr 2006 05:39 pm





Ik vind het een moeilijk gedicht.

Gaat dit gedicht over liefde zelf of over de liefde voor iemand?



Ik zit er al een hele tijd op te staren.



Dettie

Geplaatst: 27 apr 2006 01:07 pm



Afspraak



Je vertrok, zei je. Naar verre landen, zei je.

(Alle landen zijn ver, behalve dit, dat onbereikbaar is.)

Je haalde schouders op die van goud leken, sloeg

ogen neer die niet neergeslagen zouden mogen worden.



Ik, op mijn beurt, schokschouder. Ik verdraag alles!

We zullen afspreken niet in elkaars verhalen

voor te komen, zodat niets gebeurd is,

en onze wegen gaan. Voor niets dropen de vruchten,

voor niets ging ons een zon op. Alles is goed.



Zo consequentieloos te leven dat het nauwelijks

leven is! Niet om mij ga je, en niet om iets anders.



Mark Boog

uit: Gedichten 2003, Davidsfonds 2003



Zo te lezen is hij smoorverliefd.

Hij vindt haar prachtig! Ze heeft gouden schouders en

zulke mooie ogen dat ze niet neergeslagen mogen worden.



Hij houdt zich flink (hij verdraagt alles!)

Ze zullen niet over elkaar praten tegen anderen

(We zullen afspreken niet in elkaars verhalen

voor te komen) Als ze dat niet doen is er ook niets gebeurd, want ze hebben het er immers niet over.

Hij vindt het vreselijk dat ze weggaat en zegt/denkt

Voor niets dropen de vruchten,

voor niets ging ons een zon op

Maar... alles is prima.



Hij snapt niet waarom ze gaat

Niet om mij ga je, en niet om iets anders



Dettie