Weer een heel goede poging, Dettie ik zet er mijn commentaar in het rood tussen.
Dettie schreef : Ik probeer even wat Pieter, een soort hardop denken, geen idee of ik er uit kom....
Afgunst
Afgunst, adder, is geduldig,
haar beet verraderlijk.
De overvloed aan stenen, gras en struikgewas
waartussen wij bewegen, laat dat toe.
Afgunst wordt gezien als een slang, een adder, die geduldig afwacht tot ze toe kan slaan. Door afgunst kan men anderen gemeen verwonden.
- Wie kent niet de zogenaamde vriendelijke man of vrouw die ineens bewust! een dodelijke, enorm kwetsende opmerking maakt uit jaloezie. -
De overvloed aan schuilplekken voor de slang, (de afgunst dus) laat dat toe. Een feestje, een etentje, een verjaardag, een groepswandeling, een bezoek aan een café, allemaal schuilplekken van waaruit iemand toe kan slaan.
Helemaal mee eens!
Het langzaam werkend vergif, verrotting der beenderen,
is onontbeerlijk, brengt ons haast, verbetenheid, volharding.
Jaloezie werkt als langzaam werkend vergif, je gaat er kapot aan, mensen bijten zich er in vast, zijn verbeten in hun jaloezie. Bedenken van alles, steeds opnieuw om hun jaloezie te voeden.
Je schrijft inderdaad wat er staat.
Maar wat betekent hier onontbeerlijk? Heeft iedereen het nodig? Het werkt vaak als stimulans, dat is waar, maar er zijn andere factoren die je ambitie voeden, zoals liefde, zorg, verantwoordelijkheid. En dat jalouzie haast, verbetenheid en volharding brengt is ook nogal aanvechtbaar.
Maar jouw interpretatie is goed.
Alvorens definitief in elkaar te zakken
(het deert me niet, omdat het ook jou gebeurt)
dient tenminste iemand overtroffen.
Voordat je afgunst als een plumpudding in elkaar zakt - het is weg omdat de ander er ook last van heeft - moet minstens iemand nog erger dan jij zijn.
[color=#444444]Hier lees je het verkeerd, Dettie. Iemand dient overtroffen te worden, niet in jalouzie maar in het algemeen. Overigens vind ik het geen sterke strofe, geen mooi taalgebruik.[/color]
Hoger dan de eigen afgunst staat de nijd der naasten.
Leun tevreden achterover in het volle zicht van zwakken.
Het zengen van de zon: goedkeuring. Ons onvermoeibaar streven.
Hoger dan je eigen afgunst staat de afgunst van anderen, je naasten.
Daardoor leun je tevreden achterover in het volle zicht van zwakken. Jij bent nu het onderwerp van de afgunst dus in feite ben je beter dan de ander anders was de afgunst niet nodig, gevolg je bent tevreden, je wordt goedgekeurd! Die goedkeuring krijgen is Ons onvermoeibaar streven
Met deze uitleg ben ik het helemaal eens. Merkwaardig gedicht, origineel, dat wel.
Pieter
Dit is zomaar mijn eerste reactie Pieter, wie weet zit ik er totaal naast..
Groetjes
Dettie
