Het forum is gemigreerd

Let op: in juli 2026 hebben wij het forum gemigreerd naar nieuwe software.
Heeft u al een account? Klik dan eerst op "Wachtwoord vergeten" om een nieuw wachtwoord aan te vragen. Daarna kunt u weer inloggen.

Mark Boog (ja)

Lees meer
17 jaren 5 maanden geleden #334 door Dettie_3
Beantwoord door Dettie_3 in topic Re: bericht
Geplaatst: 24 sep 2008 08:51 am



Buitenlucht



Mijn ademen van buitenlucht, hoewel ik binnenzit,

is wat mij bindt aan het omringende.

Mijn blikken vullen deze kamer met een meubilair

dat niet van deze wereld is.



maar van de echte. Het troost,

dat met lichtbeelden deze ruimte ruimte wordt,

betoverd wordt tot winters landschap,

zoals buiten zichtbaar.



De wortels van de buitenlucht

de bronchiën in mijn borst.

Onlosmakelijk, alles, maar niets verloren.

Het uitzicht is onze bloeiwijze.



Mark Boog

Uit: Zo helder zagen we het zelden

Cossee Amsterdam 2002



(Het is vandaag de geboortedag van Mark Boog, aanleiding, en hoog tijd, om weer eens een gedicht van hem te plaatsen)



Dettie
Laatst bewerkt doorDettie_3.

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

Lees meer
16 jaren 11 maanden geleden #10240 door Molly
Beantwoord door Molly in topic Re: bericht
De dagelijkse taken





De dagelijkse taken: het oprichten van het standbeeld

dat ik ben geworden, het bedekken van het lijf, drinken



van koffie, het ontmantelen van de plannen van gisteren,

het enzovoort. Het nogmaals opschorten van ongeloof.



Ik geef me over aan je onthutsende aanwezigheid, je

ogen. Dat ze me zien is nog het vreemdste, dat ze



leven zijn en vol van tijd. De morgen bloeit onwetend

in je spiegel. Ik weet niet precies waarin je gelooft.



Volgt het handwerk van elke dag, het met almaar groter

vakmanschap vervaardigen van redenen en van excuses,



volgt de avond, dan de dood, die we ontwijken in ons

haveloze bed, die we bedriegen door heel stil te liggen.







Mark Boog

Uit: "Alle dagen zijn van liefe"

Poetry International 2008

~ Het is een kunst om de zee in een glas te vangen ~



(naar: Italo Calvino)
Laatst bewerkt doorMolly.

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

  • Bezoeker
  • Bezoeker
16 jaren 11 maanden geleden #10247 door
Beantwoord door in topic Re: bericht
Een onthutsende analyse van 'een dag', een dagdagelijkse dag, zo zou ik dit gedicht noemen, van de ochtend tot de avond.

De dichter, de 'ik', ziet a. h. w. zichzelf ageren, de dagelijkse rituelen.

Maar hij graaft dieper, in het 'ik', en in de relatie.

De ogen van de ander zijn 'vol van tijd', maar de avond wordt geassocieerd met de dood 'die we bedriegen door heel stil te liggen'.

'ik' wordt hier 'we', maar het is toch de angst van de 'ik' die hier voelbaar is. Heeft 'ik' nog tijd?



mira

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

  • Bezoeker
  • Bezoeker
16 jaren 11 maanden geleden #10253 door
Beantwoord door in topic Re: bericht
Mira, zit in dit gedicht ook niet een op springen staande relatie, of een relatie die tegen beter weten in wordt volgehouden?

Pieter

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

  • Bezoeker
  • Bezoeker
16 jaren 11 maanden geleden #10255 door
Beantwoord door in topic Re: bericht
Zou heel goed kunnen, Pieter.



mira

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

Lees meer
16 jaren 11 maanden geleden #10256 door Dettie_3
Beantwoord door Dettie_3 in topic Re: bericht
De dagelijkse taken





De dagelijkse taken: het oprichten van het standbeeld

dat ik ben geworden, het bedekken van het lijf, drinken



van koffie, het ontmantelen van de plannen van gisteren,

het enzovoort. Het nogmaals opschorten van ongeloof.



Ik geef me over aan je onthutsende aanwezigheid, je

ogen. Dat ze me zien is nog het vreemdste, dat ze



leven zijn en vol van tijd. De morgen bloeit onwetend

in je spiegel. Ik weet niet precies waarin je gelooft.



Volgt het handwerk van elke dag, het met almaar groter

vakmanschap vervaardigen van redenen en van excuses,



volgt de avond, dan de dood, die we ontwijken in ons

haveloze bed, die we bedriegen door heel stil te liggen.





Erg mooi gedicht, bedankt Molly voor het plaatsen. Je bent wel een nijvere bij!



Pieter ik geloof niet echt dat het over een op springen staande relatie gaat. Maar ik kan helemaal verkeerd zitten.

Het leuke van gedichten bespreken vind ik eigenlijk al die vele interpretaties te volgen, wat de een in het gedicht ziet en wat de ander.



Zelf zie ik het als iemand die in de sleur zit van het dagelijkse leven en het besef dat er ooit een einde aan komt.

De partner wordt bewonderd. De dichter kijkt met verwondering naar het ontbreken van dat besef. Dat haal ik uit deze regels

Ik geef me over aan je onthutsende aanwezigheid, je

ogen. Dat ze me zien is nog het vreemdste, dat ze



leven zijn en vol van tijd. De morgen bloeit onwetend

in je spiegel.


De partner heeft nog alle tijd. Staat niet stil bij het mogelijke einde.

De partner wordt zelfs onwetend genoemd.





volgt de avond, dan de dood, die we ontwijken in ons

haveloze bed, die we bedriegen door heel stil te liggen.




Hierin zie ik het ouder worden in. Het afnemen/ontbreken van se.ksuele activiteit. Het bed is haveloos, ze liggen heel stil.

Door heel stil te liggen hoopt diegene de dood te misleiden. Hopende dat de dood denkt dat ze er al niet meer zijn. Beweging zou ze verraden.

Eigenlijk denk ik dat diegene nog graag zo verder wil leven met zijn partner. Maar de angst voor de naderende dood is wel steeds aanwezig.



Dettie

die heel benieuwd is of jullie het hier mee eens zijn of helemaal niet of welke gedachtes bij jullie opkomen bij het lezen van dit gedicht.
Laatst bewerkt doorDettie_3.

Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.

Tijd voor maken pagina: 0.500 seconden