Geplaatst: 30 aug 2006 08:53 pm
Het is er wel, allemaal
Het is er wel, allemaal, maar niet van harte. Het
verontschuldigt zich: elke schilder had dit beter ge-
daan.
Aan mij, goedzak, om de boel te redden.
Het is mooi, alles! Het moet mooi zijn! Maar om mijn
barstende lippen speelt de zenuwtrek die glimlach heet
en vestigt zich- een teek op een hond, ziekte in de
borst.
Ontblader, boom, val op de miezerige hoofden, hemel,
doe wat. Mij de glorie. Mij de mismoedigheid.
Men ontlast zich niet werkelijk en men draagt
aan de onvolkomenheid zijn eigen lichaam en geest bij.
Tevergeefs natuurlijk.
Mark Boog, uit Zo helder zagen we het zelden, 2002
---
Het is echt heel moeilijk te omschrijven wat er in staat.
Gelukkig dat de dichter daar zelf wat uitleg over gaf (bv. over die "het").
En die laatste zin. Ik moet er echt op kijken, is heel raar gebouwd ook.
Bedoelt hij dat zijn eigen lichaam en geest bijdraagt tot de onvolkomenheid? Hij slaagt er niet in de wereld volmaakter te maken dus draagt tot de onvolkomenheid bij??
Of wil hij zeggen dat hij zijn geest en lichaam inzet om die onvolkomenheid weg te werken, maar dat dat tevergeefs is.
Bij nader inzien komt dit laatste er een beetje dichterbij....
Groetjes. Tiba.