Beste allen:
ik heb al jullie reacties eens doordacht.
Dettie heeft gelijk: er is geen beginnen aan, ten minste als je daar de tijd niet voor hebt. Toch blijf ik het (privé) doen.
Ik zal mij beperken tot dichters die al 70 jaar dood zijn!! Dickenson lijkt mij ook prachtig: zelf heb ik een lang Engels prozagedicht liggen van Andrew Marvell.
Rilke zal ik zo plaatsen.
Maar v.w.b. dichters zoals Bergengruen (ik heb zijn Duitse uitgevers benaderd) waarvoor die 70-jaren norm geldt: waarom beginnen wij dan niet, naast deze site, een cirkelvormige emailketting voor het vertalen van huidige poëzie?
Stel: ik maak een vertaling, en stuur hem b.v. Dettie: die stuurt hem weer door en na zoveel schijven komt hij bij mij terug. Goed voor mijn vertaalkunde en leuk voor jullie om een mooi buitenlands gedicht te lezen naast de Nederlandse vertaling! Wat vinden jullie hiervan: of : het originele gedicht plus vertaling gaat rond via email, maar de reacties erop op deze site?!
Ik wil de eerste aanzet wel geven: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Dan nu die van Rilke (écht een kluif: Duits/Nederlands opgegroeid voel ik goed aan wat hij bedoelt: maar mijn Nederlands 'hinkt'!)
Papageien-park. Jardin des Plantes, Paris.
Unter türkischen Linden, die blühen, an Rasenrändern,
in leise von ihrem Heimweh geschaukelten Ständern
atmen die Ara und wissen von ihren Ländern,
die sich, auch wenn sie nicht hinsehn, nicht verändern.
Fremd im beschäftigten Grünen wie eine Parade,
zieren sie sich und fühlen sich selber zu schade,
und mit den kostbaren Schnäbeln aus Jaspis und Jade
kauen sie Graues, verschleudern es, finden es fade.
Unten klauben die duffen Tauben, was sie nicht mögen,
während sich oben die hönischen Vögel verbeugen
zwischen den beiden fast leeren vergeudeten Trögen.
Aber dann wiegen sie wieder und schläfern und äugen,
spielen mit dunkelen Zungen, die gerne lögen,
zerstreut an den Fussfesselringen. Warten auf Zeugen.
R. M. Rilke.
Papagaaienpark.
Onder bloeiende Turkse linden aan de gazonranden,
in hun door heimwee zacht schommelende standen
ademen de ara's en beseffen vaag de ommelanden
die zich, ook als ze er niet naar kijken, niet veranderen.
Onwennig in het drukbezochte park als een parade,
versieren zij zichzelf en voelen zich schandalig,
kauwen met kostbare snavels van jaspis en jade
op het smakeloze voer, om het dan te versmaden.
Wat zij niet lusten pikken de grijze duiven,
terwijl de spottende vogels zich voorover buigen
tussen de halflege voederbakken die ze verguizen.
Maar dan wiegen ze weer, spieden en sluimeren,
spelen met donkere tongen, die graag willen huichelen,
verstrooid met hun enkelboeien. Wachtend op getuigen.
R.M. Rilke.
Vertaling: Willi F.