Papagaaienpark, Jardin des Plantes, Parijs
Onder bloeiende lindebomen uit Turkije, groenomrand,
in zacht door heimwee schommelende standen
ademen de ara’s, en kennen zij hun geboorteland,
dat, ook al kijken zij niet om, nooit veranderen zal.
Onwennig tussen het drukke groen als voor een parade
sieren zij zich op, en beklagen zij zich zelf,
en met hun kostbare zachtgroen gespikkelde snavels
kauwen zij op het alledaagse, en vinden het maar flauw.
Beneden pikken dof uitziende duiven naar wat zij niet lusten,
terwijl boven hen vogels zich spottend verbuigen
tussen twee bijna leeg verkwiste voederbakken.
Maar dan wiegen zij weer, slaperig spiedend
spelen zij met donkere tongen, die graag zouden liegen,
verstrooid aan de voet geboeid. Zij wachten op getuigen.
Eigenlijk ben ik niet echt tevreden, en vind ik Willi's vertaling nog altijd geslaagder.
Lezer100
