Gedichten over de Tweede Wereldoorlog

Met in mijn achterhoofd de recente gebeurtenissen in Nederland, waar een mislukte aanslag gepleegd werd op de konkinklijke familie gaan mijn gedachten even terug naar de zovele slachtoffers van de laatste Wereldoorlog.



vernietiging



zwaar weegt nog

het geluid van de stilte

op de ritselende bladeren

van de dood.

dachau, auschwitz,

namen uit een grijs,

onverwerkt verleden.

ruïnes dreunen,

keer op keer,

de namen van de offers,

en herhalen het verleden

van een misleide zin.



gevangen door het geluid.

Gebruik makend van de inlogmogelijkheid van een verzorgster even zelf aan het woord.

Mooie tekst, Rutger! Zelf schreef ik er ook nog één daarnet.Eerst haak ik even nog in op koninginnedag. Een drama voor Beatrix en familie veel erger nog de nabestaanden van de gevallen doden,maar dat roept wel de vraag bij me op,hoe moet je daarmee omgaan te weten dat het voor jou bedoeld was,dat er anderen in jouw plaats zijn gestorven. Niet te behappen. Ik ben republikein,maar dat doet er hier niet toe.





in rouw gedompeld omdat

de mensheid nooit veranderen zal

schuldgevoel dat wat meer dan

zes decennia gebeurde mijn stemming

meer bepaalt dan het heden

of toch verweven

opgesloten in eeuwige triestheid

om al het zinloze geweld

die in zwang geraakte

nieuwe term

ook in kleinere dingen

gisteren schreeuwde ikzelf tegen iemand

die me alleen maar helpen wil

tranen vloeien oorlog zal er altijd zijn

op kleine en op grote schaal

binnen de vier muren van een huis of wereldwijd



refereer aan de tekst van Roland Holst



laten we zacht zijn voor elkander kind



Vorig jaar stelde Pieter een selectie samen van mijn WO II gedichten, die link is daarnaar toe is verdwenen.

Ik geef hem hier opnieuw, plus een tekstje wat toen aan onze aandacht ontsnapt

is.



zonder swastika

had de davidsster voor ons

niet deze betekenis

gekregen



car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?...order=asc&&start=125



Met dank aan Mireille en excuses aan iedereen. Rutger schrijft een gedicht, ik als gebruikelijk een egodocument.



Manja

Geregistreerd op: 25-4-2009

Berichten: 4



Geplaatst: Zo mei 03, 2009 12:42 Onderwerp:

---

Manja schreef:



Gebruik makend van de inlogmogelijkheid van een verzorgster even zelf aan het woord.

Mooie tekst, Rutger! Zelf schreef ik er ook nog één daarnet.Eerst haak ik even nog in op koninginnedag. Een drama voor Beatrix en familie veel erger nog de nabestaanden van de gevallen doden,maar dat roept wel de vraag bij me op,hoe moet je daarmee omgaan te weten dat het voor jou bedoeld was,dat er anderen in jouw plaats zijn gestorven. Niet te behappen. Ik ben republikein,maar dat doet er hier niet toe.





in rouw gedompeld omdat

de mensheid nooit veranderen zal

schuldgevoel dat wat meer dan

zes decennia gebeurde mijn stemming

meer bepaalt dan het heden

of toch verweven

opgesloten in eeuwige triestheid

om al het zinloze geweld

die in zwang geraakte

nieuwe term

ook in kleinere dingen

gisteren schreeuwde ikzelf tegen iemand

die me alleen maar helpen wil

tranen vloeien oorlog zal er altijd zijn

op kleine en op grote schaal

binnen de vier muren van een huis of wereldwijd



Manja Croiset



Een mooi maar somber gedicht. Toch bespeur ik in de huidige tijdgeest een geleidelijke vermindering van geweld; laten we hopen dat het geen illusie is.

Pieter

Dettie en anderen halen we dit nog naar boven?De 4e is het forum al dicht,maar 12 april is kamp Westerbork 65 jaar geleden door de Canadezen bevrijd. ALs ik kon ging ik erheen!

Was ook echt iets van Grada!



Manja Croiset

Lieve medeleestafelleden in overleg met Dettie, ga ik van leestafel af, dat houdt in ook het boekenforum. We kunnen er niet meer over discussieren het is een gegeven.



Ik had kunnen wachten tot de 30e , maar ik doe het vandaag.



Ik plaats nog één tekst over WOII en neem ook afscheid bij mijn eigen

item.



de man in de kliniek



ze stelt zich voor

aan de al jaren in Nederland

wonende Poolse jood

lijkbleek wordt hij

kan geen woord uitbrengen

uren later zal hij in tranen vertellen

dat hij de naam nooit meer heeft

gehoord sinds zijn vrouw

in Auschwitz was omgekomen



Om te besluiten op dit forum (met dank aan iedereen)



Mijn laatste groet is voor hen, die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden. Rabrindranath Tagore .





Moge het iedereen goed gaan! En wel stilstaan bij deze ( en helaas niet alleen deze) onuitwisbare oorlog. Vanavond is er al op Nederland 2 19.25 een documentaire over de holocaust: Selma, de enige Nederlandse vrouw, die Sobibor overleefde. In de rouw. Om alles en niets.

Manja Croiset

Ik heb de documentaire gezien; onbegrijpelijk dat ze het overleefd heeft en dat ze na zoveel ellende van de Nederlandse Minister van Justitie niet in Nederland mocht blijven omdat ze met een Poolse Jood getrouwd was, met wie ze uit Sobibor was ontsnapt. Gelukkig stemde de Poolse regering daarin niet toe. Jouw bovenstaand gedicht geeft een ander tragisch voorbeeld van wat na de oorlog allemaal kon gebeuren met de overlevenden.

Het is goed dat jij rond vier Mei daar de aandacht op blijft vestigen.

Want het is soms hartverscheurend te lezen hoe Nederland en andere Europese landen nog steeds met vluchtelingen omgaan.

Hartelijke groet,

Pieter