Gedichten over de Tweede Wereldoorlog

Geplaatst: 15 apr 2008 11:49 am



De laatste wereldvrede



Waarom draait een groot geschil?

Kijk vannacht eens lang en dood

Doodstil vanuit de sterren

Naar deze kleine aarde

En niets blijft groot.



Wat blijft eigenlijk van verre

Over van onze eigenwaarde?

Niets in de eeuwigheid

om voor te vechten zo gezien en

waar kan een oorlog anders nog toe dienen?



Ikzelf was eens in een daarvan gevangen

En zag de eeuwigheid al gapen in de dood-

Saaie eindeloze tijd

Van ons hopeloos verslappende verlangen

Naar vrijheid of desnoods een kopje chocola

Met niets dan eindeloze slaap daarna.



Mensen! hoe zoet is men geschapen!

Hoe prachtig past men in elkaar!

Ik ben verliefd op jullie, maar

Ik ga met één oog open slapen:

Ergens is jullie vreselijkste wapen

Vast bijna klaar



Uit: Details, Leo Vroman

Amsterdam, Querido 1999



PS Dit gedicht gaat strikt genomen niet over de Tweede Wereldoorlog, misschien? of misschien toch ook wel?

Ik ben diep onder de indruk van Vromans vermogen om na alles wat hij en zijn naasten hebben doorgemaakt, het menselijk ras te zien zoals het is, hoe hij zelf is blijven geloven in het leven, zijn liefde behouden heeft en tegelijkertijd verdomd goed weet tot welke monsterdaden dat ras in staat is.

Dat is in elk geval het gevoel dat hij bij mij oproept. En op die manier is hij ook een voorbeeld voor me. :oops:

---

Nog even over het gedicht Vrede:



en herhaal honderd malen

telke malen zal ik wenen



Manja schreef:

Ik denk tranen van verdriet om wat is gebeurd, denk jij van opluchting omdat het letterlijk verleden tijd is.

Ik denk allebei.

En misschien ook wel tranen om de mens als tragisch wezen dat in staat is tot alle grootsheid én alle wreedheid. Tegelijkertijd lees ik er ook in, dat hij het zo ervaart dat de oorlog niet verdwenen is: hij leeft hem nog, gedeeltelijk. Dat alles voel ik tenminste in het gedicht. Maar die interpretatie is de mijne natuurlijk.



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'



Laatst aangepast door Grada op 15 apr 2008 12:49 pm, in totaal 4 keer bewerkt

Geplaatst: 15 apr 2008 11:50 am



Je bent mij voor, Grada. Ik had het daarnet van internet geplukt.

Het gedicht heb ik zelf niet.



Tiba.

Geplaatst: 15 apr 2008 11:57 am



uncutvideo.aol.nl/videos/e935f7a07e7c59e8141540b1f15aadfa



Vele malen uitgevoerd door het koor van het 4 Mei Project te Groningen, maar meestal in het Nederlands. Meestal ook door de mannenstemmen alleen, maar tijdens een herdenking in Westerbork heb ik het ook een keer mogen zingen, toen de vrouwen 'mee mochten doen'. Later nog een keer, bij een herdenking in Duitsland, in een van de 'veenkampen'.



Ook de Todesfuge van Paul Celan heb ik een keer (4 mei 1984) mogen uitvoeren met dat koor, op een prachtige compositie van Wim Dirriwachter. Samen met het Noord Nederlands Orkest o.l.v. Lucas Vis.

Wie deed de bassolo ook alweer? Arghhhh.... dat geheugen....



Er is zoveel. De vraag in de titel van deze video is een goede wat dat betreft.



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'



Laatst aangepast door Grada op 15 apr 2008 02:16 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 15 apr 2008 02:11 pm

tiba schreef:

Je bent mij voor, Grada. Ik had het daarnet van internet geplukt.

Het gedicht heb ik zelf niet.

Eerlijkgezegd was de vraag van leni me niet opgevallen. Het is gewoon een gedicht dat me al decennia lang bezig houdt. Net zoals de hele Tweede Wereldoorlog. Dat zal wel komen door de geschiedenis van mijn familie. Dat weet ik wel zeker eigenlijk.



Ik heb het in de kast staan in de bundel:



Leo Vroman, 126 gedichten

Amsterdam, Querido 1965-2 (1964).

Met een papiertje bij pagina 151: dit gedicht.

(which goes to show... )



Maar het was niet mijn bedoeling om voor te dringen, hoor.



groetjes, fijne dag,

Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 15 apr 2008 03:05 pm



Grada,



Meteen de melodie in mijn hoofd van de Moorsoldaten.

Niet uit nieuwsgierigheid,maar aangezien alles waar mensen last van hebben nav van WO II,erg belangstellend naar jouw geschiedenis (zin rammelt)



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 15 apr 2008 03:08 pm



Vroman heeft na de tweede wereldoorlog gevochten in Indië tegen de Japanners en is daar in een Japans concentratiekamp tercht gekomen, later ook in Japan zelf van '42 tot '45. Hij had zijn geliefde Tineke in Nl. moeten achterlaten , pas in '47 zijn ze weer herenigd en getrouwd.Vorig jaar vierden ze hun 60 jarig huwelijk. Want ze leven beiden nog..Tineke schrijft ook poëzie onder de naam Georgina Sanders.



leni