Geplaatst: 10 sep 2008 01:06 pm
Die woorden van de leraar zijn inderdaad bedoeld als afleiding voor 't verdriet van de pubers.
In feite minimaliseert hij hun verdriet een beetje, of zo komt 't alleszins over bij zijn leerlingen door zijn dwaze remedie.
En zij, zij denken dat ze alle leed van de wereld torsen, puberteit, weet je wel, hun leraar is dat stadium allang voorbij, hij weet niet meer wat lijden is.
Maar later heeft die leerling eigen ' woordjes' gevonden, ik denk niet dat dat te maken heeft met het advies van de leraar, hij heeft iets gevonden, woorden? gedichten of dichterschap, ...een inzicht.
De laatste strofe lijkt mij niet meer te verwijzen naar hetgeen de dichter gevonden heeft. Het lijkt mij eerder een soort van heimwee, de leraar leeft wrschl. niet meer, ergens mist hij hem, zelfs dat onhandige advies.
mira