Leo Vroman (ja)

Geplaatst: 12 apr 2008 12:17 pm



Een boeiend debat over echtheid versus kunstzinnigheid.



Bij mij, maar ik ben natuurlijk nog een groentje in de wereld van poëzie, is de vertrekbasis voor een gedicht schrijven divers. Soms is het vanuit een emotie die ikzelf intens beleef dewelke ik dan (zo goed mogelijk) verwerk in een gedicht. Maar soms is het vanuit een zin die in me opkomt waarrond ik een gedicht schrijf - waar ik(en anderen) dan weer emotioneel kan bij worden.



Jan S

Geplaatst: 12 apr 2008 03:23 pm

Grada schreef:

Ik denk zelfs dat 'kunstzinnigheid', ofwel het vermogen van de dichter om via woorden een emotie te verbeelden, vaak een garantie is voor echtheid. In de zin van menselijk, behorend tot de menselijke staat en het menselijk bestaan... Wat weer iets anders is dan 'waargebeurd'...



---



Maar áls dat al zo zou zijn bij sommige dichters, dan is dat prima voor mij.

Hun taak is het om goede poëzie te schrijven, niet om reality-tv te maken.

*Zucht* Je kan het altijd zo mooi zeggen Grada.

Pieter schreef:

We moeten dat eens en keer aan Lambert Wierenga voorleggen, Dettie, want die gelooft daar niet in, bij hem is een gedicht vooral een kunstzinnige uiting.

Ik weet niet of het klopt wat je zegt Pieter.

Volgens mij heeft Lamert Wierenga vooral bij het gedicht van Lodeizen

heel erg op inhoud gereageerd, naast het 'technische/kunstzinnige'.



Maar om op Leo Vroman terug te komen. Wat mij aantrekt in zijn gedichten is dat ze zo puur overkomen. (Ik heb geen verstand van de 'technische' kant van een gedicht.)

Zijn gedicht Voor wie dit leest ontroert me steeds weer, misschien juist om het enorme meegevoel dat hij toont.

Maar ook zijn 'medische/biologische' gedichten zijn prachtig, juist vanwege zijn kennis van zaken omtrent dit onderwerp die hij prachtig weet om te buigen naar een gedicht.



Dettie

Geplaatst: 12 apr 2008 08:46 pm



Ik ben het helemaal met je eens, Dettie. Maar bij Lambert ging het volgens mij er ook om dat de inhoud op een dichterlijke, kunstzinnige manier wordt gebracht en tenslotte geheel los mag worden gezien van de persooonlijkheid van de dichter. En dat is bij Leo Vroman niet het geval, zijn gedichten en persoon vallen samen. Dat is wat ik bedoelde. Sorry, dat ik me kennelijk niet duidelijk genoeg uitdrukte.



Hg. Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 26 mei 2008 10:56 am



Pygmaliose



Velen zijn een grootse taak begonnen

die al hoogstens halverwege

een eigen aardig leven kregen.

Want er zijn veel pygmalionnen.



Zelf kan ik aan een vers beginnen

(mij schieten Erin, Lisa, Sandra, Inbal, Dawn,

om hun schoonheid, geest, ziel en muziek te binnen)

om iets te doen zoals Pygmalion.



Zou ik dit beeld kunnen weerstaan?

En waar zou Tine dan zijn gebleven?

Iets eeuwig jongs vol onnatuurlijk leven

nee daar begin ik maar niet aan.



En dan die jongere aanbidders - neen,

het liefste kan onmogelijk versimpeld,

geef mij een beeld van vlezig steen

dat met mijn rimpeling verrimpelt,



geef mij een meesterwerk als dit

warme beeld dat nu nog naast mij zit,



geef mij in plaats van dit gedicht

het beste vers dat straks weer naast mij ligt.



Leo Vroman

Uit: Verzamelde gedichten

Querido 1985



Hier staat het verhaal over Pygmalion nl.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_%28beeldhouwer%29



Dettie

Geplaatst: 26 mei 2008 11:07 am



III



Als ik mijn ogen om beurten sluit

zie je er zus en dan zo uit.

Jammer dat ik meestal kijk

met beide ogen tegelijk.



Jij bent nl. een snuitepuit.





VII



De dingen waar ik iets van zeg

wankelen en waggelen weg.

Die waar ik bijna niets mee doe

kruipen nieuwsgierig naar mij toe.



Stop! voordat ik mijn pen wegleg.



VIII



Waarom schrijven dichters dat zij het licht,

hun strand zijn, of haar ogenblik?

Ik ben Leo Vroman, ook in dit gedicht,

en niemand is meer of minder gras dan ik.



Dat menselijke is juist het leuke van mijn gezicht.



Leo Vroman

Uit: Manke vliegen

Amsterdam: Em. Querido 1963



Tussen de een na laatste en laatste regel bij deze gedichten staat een afbeelding getekend door Leo Vroman, bij het laatste gedicht een zelfportretje.



Dettie

Geplaatst: 04 jun 2008 05:31 pm



Toen ik twaalf jaar was

hield ik het meeste

van bossen vol beesten

en van slapen in het gras.



Daar staan nu huizen, want

dat was duizend jaar geleden.

Wat bos was en weiland

is nu bebouwd en bereden.



Was ik maar een kilometer

lang, dan kon ik alles beter

overzien en misschien verdragen,

en dan kon ik mij vol behagen

uitstrekken over die daken

en die woninkjes fijn kraken

alsof ze schelpjes waren,

hun huisdiertjes uit mijn haren

kammen, miertjes die zo merkwaardig

menselijk waren

maar zoveel aardiger

zoals ook de wereld leek

wanneer ik de Dom

van Utrecht beklom

en omlaag keek.



Leo Vroman,

Uit: 262 gedichten (verspreide gedichten, niet eerder gebundeld)

Querido 1964