Leo Vroman (ja)

Geplaatst: 24 jul 2007 07:12 am



Tiba, ik vraag me af of hij echt onbevangen is of dit alleen maar suggereert. Bij hem blijft wel altijd de verwondering over alles wat bestaat maar dit geldt voor alle filosofen en voor mij is Vroman een heel filosofisch dichter. Zit er in het laatste couplet niet een dubbele metafoor? Aan de ene kant die van de evolutie, alle leven houdt met elkaar verband, en de onvolmaaktheid van zijn eigen armpjes, die niet kunnen vliegen. Dit slaat dan weer terug op de grenzen van zijn vermogen. Maar misschien zie ik meer dan hij bedoelt.



Groet, Pieter

Geplaatst: 24 jul 2007 09:22 am

Pieter schreef:



Tiba, ik vraag me af of hij echt onbevangen is of dit alleen maar suggereert. Bij hem blijft wel altijd de verwondering over alles wat bestaat maar dit geldt voor alle filosofen en voor mij is Vroman een heel filosofisch dichter. Zit er in het laatste couplet niet een dubbele metafoor? Aan de ene kant die van de evolutie, alle leven houdt met elkaar verband, en de onvolmaaktheid van zijn eigen armpjes, die niet kunnen vliegen. Dit slaat dan weer terug op de grenzen van zijn vermogen. Maar misschien zie ik meer dan hij bedoelt.

je zegt: de onvolmaaktheid van zijn eigen armpjes die niet kunnen vliegen.

Ik had dat 'dergelijke armpjes' anders geïnterpreteerd nl. 'zulke armpjes als de vogels' en tranen in de ogen omdat hij als kind nog geloofde dat zijn armpjes die van vogels benaderden, dus nog goedgelovig was. Jouw uitleg lijkt me nu aannemelijker....



Tiba.

Geplaatst: 31 jul 2007 08:20 am



Vrede



Komt een duif van honderd pond,

een olijfboom in zijn klauwen,

bij mijn oren met mijn mond

vol van koren zoete vrouwen,

vol van kirrende verhalen

hoe de oorlog is vedwenen

en herhaalt ze honderd malen:

alle malen zal ik wenen.



Sinds ik mij zo onverwacht

in een taxi heb gestort

dat ik in de nacht een gat

naliet dat steeds groter wordt,

sinds mijn zacht betraande schat,

droogte blozend van ellende

staan bleef, zo bleef stilstaan dat

keisteen ketste in haar lenden,

ben ik te dicht en droog van vel

om uit te zweten in gebeden,

kreukels knijpend evenwel,

en 'vrede' knarsend, 'vrede, vrede',



Liefde is een stinkend wonder

van onthoofde wulpsigheden

als ik voort moet leven zonder

vrede, godverdomme, vrede ;

want het scheurende geluid

waar ik van mijn lief mee scheidde

schrikt mij nu het bed nog uit

waar wij soms in dromen beiden

dat de oorlog van weleer

wederkeert op vilten voeten,

dat we, eigenlijk al niet meer

kunnend alles, toch weer moeten

liggen, rennen en daarnaast

gillen in elkanders oren,

zo wanhopig dat wij haast

dromen ons te kunnen horen.



Mag ik niet vloeken als het vuur

van een stad, sinds lang herbouwd,

voortrolt uit een kamermuur,

rondlaait en mij wakker houdt ?

Doch het versgebraden kind,

vuurwerk wordend, is het niet

wat ik vreselijk, vreselijk vind:

het is de eeuw dat niets geschiedt,

nadat eensklaps, midden door een huis,

een toren is komen te staan van vuil,

lang vergeten keldermodder,

snel onbruikbaar wordend huisraad,

bloedrode vlammen en vlammend

rood bloed, de lucht eromheen behangen

met levende delen van dode doch

aardige mensen, de eeuwlange stilte voor-

dat het verbaasde kind in deze zuil

gewurgd wordt en reeds de armpjes

opheft.



Kom vanavond met verhalen

hoe de oorlog is verdwenen,

en herhaal ze honderd malen:

alle malen zal ik wenen.



Leo Vroman

Uit: Slaapwandelen

(Querido 1957)



Dettie



Op 14 mei 1940 vluchtte de 25-jarige joodse dichter Leo Vroman naar Engeland. Hij overleefde de oorlog. In 1957 schreef hij de volgende dichtregels: "Kom vanavond met verhalen / hoe de oorlog is verdwenen / en herhaal ze honderd malen / alle malen zal ik wenen."

Geplaatst: 03 aug 2007 05:22 am



Dettie, een goed idee van je om dit beroemde gedicht van Vroman ook op deze discussiepagina te zetten. Er is al een beetje over dit gedicht gediscussieerd, daarvoor verwijs ik naar de discussie onder "De tedere vlag van de poëzie". op deze site.



Pieter

Geplaatst: 03 aug 2007 08:51 am



car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?t=447



Even de link geplaatst, Pieter.



Tiba.

Geplaatst: 26 aug 2007 07:58 am



Misschien weer tijd voor een origineel gedicht van Vroman waarvan vooral de laatste regel opvalt.



Een uitzicht op de eeuwigheid



Ieder staat aan de kant van iets groots:

de rand van het leven en des doods.

Wij staren onze toekomst in

en zien geen eind en geen begin,



een uitzicht dat geen inzicht geeft,

een leven waar niets buiten leeft

binnen de korte warme poos

van onbewust naar bewusteloos.



Hoe vinden wij, het lijf ten spijt,

tijd voor een geloof in eeuwigheid?

Niets is immers voor altoos?

En bloemen, vlinders, aarde dan,

waarom genieten wij daarvan?

Wij raken immers alles kwijt?



Maar het vervallen van de roos,

het rode zwellen van de vrucht

dat niemand nog begrijpen kan

onder de dodeloze tijd

die elk jaar weer de dood herhaalt

en dan de zon die stijgt en daalt,

en altijd weer dat overdoen en

wederkeren der seizoenen...

wordt hier een les gerepeteerd?

Doen wij dus alles nog verkeerd?



En aldoor weer gedichten schrijven

om na mijn dood nog wat te blijven,

zoals onvruchtbaaar rozenzaad

gelooft dat het eeuwig voortbestaat?

Dat kan geen wiijsheid wezen, want

zoiets doet elke bloeise plant.



Leo Vroman

Uit De gebeurtenis en andere gedichten

(Querido, 2001)





Vragen die iedereen zichzelf wel eens stelt, maar prachtig onder woorden gebracht.



Pieter



Laatst aangepast door PieterW op 27 aug 2007 06:32 am, in totaal 1 keer bewerkt