Leo Vroman (ja)

Geplaatst: 06 mei 2006 10:13 pm

Mensen dit geloven jullie niet....

Wat Leo Vroman betreft mag alles!!!!!!!!!!

Hij heeft de website bekeken en vindt alles prima!!!



Pfffff, ik verschiet er even van!

JEETJE Wat een super nieuws!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Een fantastisch dichter!!!!





En fantastisch dat je deze toelating hebt verkregen!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 07 mei 2006 08:10 am



Kijk....dat is nog eens goed nieuws op de zondagmorgen..



Geweldig Dettie!!!!!!!!!!



Groetjes,

Wil

Geplaatst: 18 mei 2006 07:45 pm



Mens



Mens is een zachte machine,

een buigbaar zuiltje met gaatjes,

propvol tengere draadjes

en slangetjes die dienen

voor niets dan tederheid

en om warmer te zijn dan lucht.

Och, hij heeft ademzucht

en hart-arbeid.



Heeft hij een welvig lijfje,

hier en daar wat vetjes,

dan vindt hij iets niet netjes

en noemt zichzelf een wijfje;



bovenin zijn haarkleedje

draait hij dan vaak springveren.

Daar kan hij niet mee leren;

ze dansen alleen een beetje.



Het leren gebeurt in een kastje;

je mag dat niet openmaken,

wel teder, teder aanraken,

maar de rest van het zotte bastje

blijft ingepakt en bewaard,

want als het zich bepoedert,

ontwatert of ontvoedert,

ontroert, ontstemt, onthaart,

dan kruipt het een hokje in.

Een deurtje gaat op slot,

en het loopt niet naar buiten tot

het kleertjes heeft, kalmte, en zin.



Maar soms voelt het zich zoet;

het bekje prevelt: "trouwen",

het gladde buikje moet

een klein machientje bouwen.



God behoede de mens

en geve hem een zoen:

er is verder niets met hem te doen.

Streel zijn zoete pens,

want mens is een zachte machine,

een ingewikkeld liefje.

Verzilver zijn statiefje,

leid hem in een vitrine,

doe bij hem een lichtje aan.



Loop zachtjes om hem heen en

ga elders om hem wenen,

maar laat hem staan.





Leo Vroman

uit: Slaapwandelen,

Em. Querido, Amsterdam



Tiba.

Geplaatst: 14 jul 2006 09:20 am



De kwal en het water



Een kwal die vond dat het water stonk

sprong aan wal, waar hij verdronk.



MORAAL

Wie al te grote afstand neemt

was van tevoren al wat vreemd.

OF

Voor al te fijn besnaarde kwallen

kan evolutie tegenvallen.



Leo Vroman,

Uit: De gebeurtenis en andere gedichten.

Amsterdam: Querido 2001

Geplaatst: 14 jul 2006 09:21 am



Scheppinkje



Kon ik Jou, Heer, tezamensponzen

tot een gebaartje op mijn hand

en gaf Jou alle kralen, donzen,

poesjesmiepsen en hommelgonzen

en Jij weefde het verband ...



ik zou mijn vingers rond Je sluiten

en Jouw gekriebel zó beminnen

terwijl Je scheppend was daarbinnen

dat ik mijn vuist héél zacht van buiten

zou kussen;



en als ik op een teken

Jouw werk voorzichtig zou ontbloten

nimmermeer zijn uitgekeken

op mijn lege handpalm, grote

God

en nooit meer spreken.



Leo Vroman,

Uit: De gebeurtenis en andere gedichten.

Amsterdam: Querido 2001

Geplaatst: 03 sep 2006 10:44 pm



Las gisteren dit gedicht en dacht...gezien de weersomstandigheden...en.. (persoonlijke)moet ik dit gedicht gewoon, nu, plaatsen:



Leestafel heeft toestemming van Leo Vroman

om zijn gedichten op de Leestafel-site te plaatsen.



September



Nog eenmaal door de weide,

nu bijna waterdiep,

ruisend voort schrijden,

badend in grasgezwiep;



en binnen, door horregazen,

nachtwind voelen, de koeien

horen ademen en grazen

of zachtjes bonkend stoeien;



nog eenmaal een teruggekeerde

stem en verwaaide taal

van een reeds tot mest verteerde vriend,

nog eenmaal.



Leo Vroman,

uit 262 gedichten,

Querido, Amsterdam, 1974



irene