Leo Vroman (ja)

Geplaatst: 22 jul 2007 09:44 am



Welkom Pieter,



Inderdaad weer een apart gedicht van Vroman.

Ik begrijp lang niet al zijn gedichten maar hij heeft iets wat me enorm aanspreekt en waardoor ik aldoor weer geraakt word.

Dank voor het plaatsen.



Dettie

Geplaatst: 22 jul 2007 11:00 am



Dag Pieter,



Welkom op leestafel.

Altijd prettig een poëzieliefhebber erbij.



Weer een heel origineel gedicht van Vroman .



Tiba.

Geplaatst: 22 jul 2007 11:28 am

tiba schreef:

Dag Pieter,



Welkom op leestafel.

Altijd prettig een poëzieliefhebber erbij.



Weer een heel origineel gedicht van Vroman .



Tiba.

Hartelijk dank Dettie en Tiba Door ook per ongeluk op de laatste link te klikken zou ik nou geen emails meer ontvangen. Dat was niet de bedoeling. Hopelijk wordt dit goedgemaakt door dit bericht.



Leo Vroman is een van mijn favoriete dichters en ik heb hem zelfs een keer ontmoet. Een en al vriendelijkheid en belangstelling. Zoals jullie weten is hij een vooraanstaand bloedonderzoeker geweest en dit kom je vaak weer in zijn werk tegen. Ook in bovenstaand gedicht kun je proeven dat hij bij de grenzen van zijn vermogen denkt dicht bij de waarheid te zijn, maar dit ontglipt hem als het ware steeds.



Pieter



Laatst aangepast door PieterW op 02 aug 2007 07:41 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 22 jul 2007 05:29 pm



Wat mij opvalt:

als hij de grens van zijn vermogen aanraakt, dat hij dit fysiek gaat aanvoelen, althans zo drukt hij het uit:

zijn zolen voelen als plat aan,

er kriebelt iets boven zijn ellebogen

hij krijgt tranen in de ogen



Tiba.

Geplaatst: 23 jul 2007 03:41 pm



Deze regels begreep ik eigenlijk het slechtst, Tiba, maar jij maakt me duidelijk dat het aanraken van de grenzen van zijn duidelijk bedoelde geestelijke vermogen fysieke konsekwenties heeft. Bij Vroman liggen geestelijke en fysieke dingen heel dicht bij elkaar, eigenlijk zijn deze voor hem gelijk. In een van zijn gedichten zegt hij dat het eiwitslierten zijn die al onze reacties regelen. Prachtig is ook: Lieve natuur door de natuur bedrogen. Hij aanbidt de natuur maar weet ook dat deze ons medogenloos bedriegt.



Pieter

Geplaatst: 23 jul 2007 09:30 pm



Het valt me ook op hoe Vroman in het gedicht "Begrijp ik wat" teruggrijpt naar de onbevangenheid van de kindertijd.



Tiba.