Geplaatst: 02 jul 2006 09:14 pm
Een gedicht dat me heel erg aanspreekt.
Ik haal er zo maar twee regels uit:
Zo maar toebehoren, het beruchte inzicht kwijt;
zo maar aanvaarden, het hoogtepunt omzeild;
"het beruchte inzicht kwijt" voor mij een heel rake formulering, met daarachter een hele wereld die we maar kunnen vermoeden.
Het is een gedicht van hoop van angst van aarzeling... heel veel is erin te vinden. Het klinkt ook heel oprecht en heeft tegelijk literaire kwaliteit (een levenslied is ook heel oprecht en soms ontroerend, maar niet van dit niveau). Zo wil ik nog meer gedichten lezen...
Groetjes. Tiba.