Marcel van Maele (ja)

Geplaatst: 02 jul 2006 09:14 pm



Een gedicht dat me heel erg aanspreekt.

Ik haal er zo maar twee regels uit:

Zo maar toebehoren, het beruchte inzicht kwijt;

zo maar aanvaarden, het hoogtepunt omzeild;

"het beruchte inzicht kwijt" voor mij een heel rake formulering, met daarachter een hele wereld die we maar kunnen vermoeden.



Het is een gedicht van hoop van angst van aarzeling... heel veel is erin te vinden. Het klinkt ook heel oprecht en heeft tegelijk literaire kwaliteit (een levenslied is ook heel oprecht en soms ontroerend, maar niet van dit niveau). Zo wil ik nog meer gedichten lezen...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 04 jul 2006 05:39 am



Ik krijg eigenlijk de indruk dat het over een ouder iemand gaat die niet meer spontaan kan meedoen met de zomer.



Als je jong bent is de zomer een feest, trek je er met vrienden op uit, is het uitlokken, uitdagen. Is het heel gewoon dat het zo is.



Marcel van Maele beschrijft volgens mij dat hij dat voorbij is.



Het dartelen reeds verleerd en de maatstaf afgewogen



Wat denk jij?



Dettie

Geplaatst: 04 jul 2006 08:40 am



Ja ik denk dat dit een goeie verklaring is en dat het letterlijk over de zomer gaat.

Toen hij jonger was, was hij de jager, nu lukt dat niet meer zo goed, nu is hij slechts prooi...

maar er is veel in dit gedicht dat moeilijk is om uit te leggen

wat is bijvoorbeeld "geen prooi wordt troost"?

De laatste regel snap ik ook niet.



Het zou ook dat de zomer volledig figuurlijk bedoeld is en dat hij wil zeggen dat op het hoogtepunt van het leven het verval zich al aankondigt.



Groetjes. Tiba

Geplaatst: 04 dec 2006 07:49 pm



Brakke woorden stikken stille wensen



Blakend van gezondheid

blozend van schaamte

rijdt de tijd

in deze bloeiende slachttijd op en neer.



Met flarden vlees 'n homp honger stillen,

met 'n beker bloed de dorst.

Bij iedere halte: overstappen,

bij ieder licht: overleven.



Dat is geen veelbelovend begin

voor dat veelbelovend leven.



Zie hoe het reeds duistert in de hand,

hoe het licht zich zoekt,

hoe lachende leugens

heel even

de gesluierde waarheid beroeren.



Blakend van gezondheid,

blozend van schaamte

stopt de tijd en valt uiteen.



Marcel van Maele

uit: Krassen in wat was

uitgeverij P 2001



Marcel van Maele (Brugge, 1931) is auteur en plastisch kunstenaar. Op zijn veertiende begint hij een zwerversleven dat hem als wereldburger doorheen een dertigtal landen en ontelbare beroepen loodst: van bordenwasser tot VN-vrijwilliger in Korea (1952 - 1953). Hij vestigde zich in 1956 weer in België maar woonde nooit lang op hetzelfde adres. Zijn marginale levenswijze en non-conformistisch gedrag maakten hem intussen in de Vlaamse literatuur tot een haast legendarische figuur. De samenleving heeft dan ook nooit goed raad met hem geweten: zo werd hij meermaals gearresteerd en/of aan de psychiatrie toevertrouwd.

Van Maele publiceerde een 25-tal dichtbundels, 3 toneelstukken en 4 romans. Zijn werk werd o.a. bekroond met de Dirk Martensprijs voor poëzie (1966), de August Beernaertprijs (1996) en de Arkprijs van het Vrije Woord (1972).

Bron: Uitgeverij P



Dettie

Geplaatst: 05 dec 2006 12:14 pm



Dit is wel een moeilijk gedicht.

Ik begrijp niet goed wat het allemaal met elkaar te maken heeft.

Dus nog enkele malen herlezen.



Ik las onlangs op de kalender dat november de slachtmaand is, maar ik weet niet of het daarmee iets te zien heeft.



Tiba.

Geplaatst: 05 dec 2006 12:40 pm



Een gedicht van Marcel van Maele staat nu ook op het Sint-Pietersplein in Gent, zie de site van Literair Gent:



www.literair.gent.be/html/wandelingendetail.asp?ID=18&index=17



Tiba.