Pieter schrijft:
Er zit veel meer achter, Mira. Het tekort van de taal en de machteloosheid en paradoxaal genoeg ook de vasthoudendheid van de dichter.
Hiermee kan ik het ongeveer eens zijn, ik voelde ook dat er heel wat meer achter zit, ik wou wel wijzen op de overvloed aan uitdrukkingen, bewust, meen ik.
Maar wat
bedoelt de dichter met die uitdrukkingen, dat de taal tekort schiet?
Uitdrukkingen lijken me een verrijking van de taal, maar worden wel vaak cliché's.
Wijs dit op de machteloosheid van de dichter, de dichter in kwestie, of is dit ook een aanval op het clichématig gebruik van de taal?
Pieter schrijft ook:
Dichters kunnen net zo goed in de lucht schrijven. Het blijft allemaal zonder resultaat al doen ze nog zo gewichtig.
De vraag die bij me opwelt:
Welk resultaat beoogt de dichter, deze dichter, beogen de dichters, als ze al een resultaat beogen (behalve van gelezen te worden)?
Dat poëzie een tegenwicht vormt voor heel veel in deze maatschappij, daarvan ben ik overtuigd, en dat bedoel jij misschien ook.
Die 'paar verdwaalden' zet ik op jouw rekening.
Toch even opmerken: ik denk niet dat er ooit zoveel poëzieprijzen werden uitgegeven, dat er ooit zoveel stadsdichters werden geboren etc. als pakweg de laatste vijf jaar.
Dit is misschien niet allemaal even diepgaand, en voer voor sociologen.
Maar toch vind ik dit een positief verschijnsel.
mira
