Marcel van Maele (ja)

Geplaatst: 19 dec 2006 11:06 pm



Ik probeer nog altijd het voorgaand gedicht beter te begrijpen, en vind nog altijd geen draad in het hele gedicht.

Niet dat dat nodig is om het gedicht mooi te vinden:

Bij iedere halte: overstappen,

bij ieder licht: overleven.

Zie hoe het reeds duistert in de hand,

hoe het licht zich zoekt,

Dit is toch wel pakkend gezegd!

Ik weet niet of het te maken heeft met het feit dat de dichter (bijna) blind is. In elk geval valt het beeld van het licht op.



Ik vond hier nog een gedicht van hem uit 68 of 69 en een uit 71.

Ook daar een opvallend gebruik van allitteratie ("zinvol zien" en "buurmans baby").



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 20 dec 2006 07:46 am



Ik heb het idee dat het over dieren gaat die vervoerd worden naar het slachthuis.



Blakend van gezondheid (het dier)

blozend van schaamte (de mens)

rijdt de tijd (tussen dood en leven)



Bij iedere halte overstappen (uit de veewagen)

Bij ieder licht overleven



enz.

Dat is mijn idee tenminste. Wat denken jullie?



Groetjes

eplaatst: 20 dec 2006 11:41 am



Zo had ik het nog niet bekeken. Het zou wel kunnen, wat je aanhaalt, klopt wel.



Maar wat moet je dan met deze strofe:

Zie hoe het reeds duistert in de hand,

hoe het licht zich zoekt,

hoe lachende leugens

heel even

de gesluierde waarheid beroeren.

Hoe moet je dit dan interpreteren in de interpretatie van het slachthuis?

'Het duistert in de hand' van de slachter (die klaar staat met het mes?)???? Misschien fantaseer ik nu.

en: "hoe het licht zich zoekt", daar kan ik dan geen kant mee op.



Mmm, toch nog even over nadenken.



Tiba.

Geplaatst: 02 mei 2007 04:50 pm



Gisterenavond laat (ik wou net gaan slapen) kreeg ik een telefoontje:

- Ken je de dichter Marcel van Maele?

- Euh, ja... , ik plaatste nog gedichten van hem op Leestafel.

- Dan moet je eens kijken naar Canvas, er is net een reportage over hem.



Gekeken natuurlijk, tot het einde. Vanmorgen dus met heel kleine oogjes gaan werken.

Het was een heel boeiende reportage, voor mij een voorbeeld van hoe een goede reportage moet zijn. Jammer dat ik het begin heb gemist... ik hoop dat deze nog eens te zien is.



In elk geval verdient deze dichter/beeldend kunstenaar veel meer aandacht. Een boeiende persoonlijkheid die zich afzette tegen zoveel, een steengoed dichter ook.

Maar dat wist ik al.



Tiba.

Geplaatst: 12 jul 2007 09:41 pm



De vijf fazen van een zeeziekte



één been bengelt lachend aan mijn opgezwollen buik

het ander is nog soldaat



de zon telt pezen in mijn nek

de tijd giet vitriool in mijn strakgespannen blik



heimwee vreet een gat in mijn hart

waardoor de wind lacht



als 't vechten van twee garnalen

wriemelen wormen van verveling in mijn maag



swingend met de verten

jaagt de zee mijn ziel uit mijn lijf



Marcel van Maele

uit: Spiegel van de Nederlandse poëzie 5.

De hedendaagse dichters., Meulenhoff, 1968, 3de druk



Tiba.

Geplaatst: 17 nov 2007 08:22 pm



Of spreek de stilte



Laat verstarren: het geraas,

het starend woord, het storend paars,

het hoofd in ijldroom hoogmoed.



----Gehinnik van wisselklanken

----gestommel van stafrijmen

----en gekraai

----van buurmans baby.



Of spreek de stilte.





Marcel van Maele

gevonden in:

Gedichten 71, een keuze uit de tijdschriften,

Jos de Haes en Hubert van Herreweghen,

Davidsfonds, Leuven



Grasduinend in vroegere bundels en bloemlezingen volgend gedicht herontdekt. Het spreekt me nog altijd aan.

Hopelijk vinden jullie er ook wat in. Ik kom er nog op terug.



Tiba.