Marcel van Maele (ja)

Geplaatst: 10 mei 2006 09:32 am



Op verzoek van Tiba* heb ik ook toestemming van deze dichter gevraagd en vandaag kreeg ik een ontzettend vriendelijke brief met daarin een volmondig accoord dat zijn gedichten op Leestafel geplaatst mogen worden!



Dettie



* Dit staat erbij als geheugensteuntjes voor mij zodat ik weet wie gedichten van Marcel van Maele heeft

Geplaatst: 10 mei 2006 09:36 am



Dit gedicht kreeg ik meegestuurd



Het gras is zoet en zout de regen



Het gras is zoet en zout de regen

als de zee zich terugtrekt en

in een oeverloos verlangen

haar naaktheid spreidt.



Hoog in de wimpel en wind

stemmen die op water dansen

een ondoorzichtig aangezicht

bijkleuren, invullen. In de spiegel

onbewogen sta ik stil.



Blijven staan en verder gaan want weet

het zijn niet wij maar de jaren verjagen.

Pluimpapaver spelevaren

op de baren van de wildste dromen

en op het balkon een gelukkig paar

lonkend naar een luchtballon.



Marcel van Maele

Uit: Over woorden gesproken

verschijnt najaar 2006 bij

uitgeverij P Leuven



Dettie

Geplaatst: 10 mei 2006 11:46 am



Fantastisch nieuws alweer!!!

En een heel mooi gedicht.



Ik kom er nog op terug.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 10 mei 2006 09:04 pm

In de spiegel

onbewogen sta ik stil.



Blijven staan en verder gaan want weet

het zijn niet wij maar de jaren verjagen

Dit valt me het meest op in dit gedicht/spreekt me het meeste aan.



de jaren "verjagen" = gaan snel voort, jagen voort?



Heel raar, ik las eerst "verjaren". Is het een woordspeling daarmee?

Zou vooruitkijken op "baren" en spelevaren". Misschien dat de dichter dit bewust wil vermijden?



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 27 mei 2006 09:57 am

Maak schoon schip met dat schoon schrift,

met dat geritsel van papieren geneuk.

Niet het zoetgevooisde, maar het onvoltooide

Is wel heftig, maar goed gezegd!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 02 jul 2006 08:40 pm



Zomer



Verwachten, wachten met alle achting, en hopen maar.

Het dartelen reeds verleerd en de maatstaf afgewogen.

Nu slechts prooi: beduusd het cirkelen

ervaren rond deze ogenblikken van lokkende wonden.



Zo maar toebehoren, het beruchte inzicht kwijt;

zo maar aanvaarden, het hoogtepunt omzeild;

zo maar de jeugd aanaarden, de sappen sarren, genot

tot de hoogste toppen van de hoogtevrees hanteren.



Met reuzenschreden zich beramen,

de behoeften bang. Geen prooi wordt troost

en even voorbij het beleven reeds

in flitsen bewustzijn een lichtend Nu.





Marcel van Maele

uit: Rendez-vous,

Merendree/Gent, Sintjoris/Poëziecentrum 1995



Tiba.



Dit gedicht uit het thema zomergedichten ook bij de dichter geplaatst.