Hanny Michaelis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 14 jan 2006 09:47 pm



Met de jaren

Moet er veel worden weggegooid.

De gedachte bijvoorbeeld

Dat geluk mild is en duurzaam

Iets als een zuidelijk klimaat

In plaats van een blikseminslag

Die levenslang gekoesterde

Littekens achterlaat.



Hanny Michaelis

Uit Onvoorzien

van Oorschot 1966

(Opgenomen in verzamelde gedichten 2006)



Dettie





Laatst aangepast door Dettie op 04 dec 2006 11:58 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 14 jan 2006 09:49 pm



Laatste gedicht stemt wel tot nadenken...



Tiba

Geplaatst: 03 apr 2006 11:23 am



Onbekommerd toont Amsterdam

haar rotte gebit, haar aan aardgas

stervende bomen, haar onrein water

waarin de zon zich weerkaatst.

Uit ontelbare vervuilde neusgaten

blaast ze kwaadsappige dampen

over haar daken vol televisie-antennes

en duiven, waarboven de hemel

licht wordt en weer donker, sterren

balanceren een paar minuten op de spits

van een kerktoren, carillons

mengen hun valse stemmen in

de oorverdovende musique concrète

van auto's, ambulances, pneumatische

boren, sloophamers, hei-installaties

en overal kruipen mensen in en uit

de schulp van hun huis, hun krot,

hun dierbare, gehate puinhoop.





Hanny Michaelis

uit: Wegdraven naar een nieuw Utopia,

Van Oorschot 1971



Tiba.



Uit het thema "gedichten over de stad/steden" ook hier geplaatst.

Geplaatst: 05 jan 2007 12:10 pm



Het is gruwelijk.

Alles begint opnieuw

alsof er niets

gebeurd was.



In stekelige takken

kabaal van vogels.

Piepend en krassend zet

het voorjaar in. De wind

plukt aan ontstemde snaren

van hoop en begoocheling.



Er is niets

gebeurd. Alles begint

opnieuw. Het is

gruwelijk.



Hanny Michaelis.

Uit: Onvoorzien.

Amsterdam, Van Oirschot, 1966.



Librije



uit: Raad de dichter ook hier gezet

Geplaatst: 12 apr 2007 07:42 am



Het Kind



Sedert de droomspin mij omspon

met duizend parelende webben,

zie ik hem spelen in de zon,-

het kind dat wij nooit zullen hebben.



Zijn ogen die het zonlicht vangen,

zijn klaar en helder als kristal

en onvertroebeld door verlangen:

ogen van voor de zondeval.



Hij glimlacht schuldeloos en wijs.

Zijn vogelstem streeld licht mijn oren.

Zijn wereld is het paradijs,

want hij is rein en ongeboren.



Ik mag mijn armen niet uitstrekken,

hem smekend met mij mee te gaan.

Waarom ook zouden wij hem wekken

tot een ontluisterd, aards bestaan?



Nimmer zal hij behoren bij

de uitgebloeiden, de verdorden

en nimmer lijden zoals wij

die nooit zijn ouders kunnen worden.



Hanny Michaelis

Uit "Het onkruid van de twijfel" een keuze uit eigen werk,

Van Oorschot, Amsterdam 1989.



Lizzy



(stond bij raad de dichter)

Geplaatst: 21 apr 2007 08:16 pm



Wanneer ik alles had geweten ...



Wanneer ik alles had geweten

die avond toen de palmen zwart als inkt

hun spitse vingers sierlijk spreidden

tegen het uitgloeiende blauw

van een satijnen hemel -

wanneer ik alles had geweten

dan had ik me niet aan je vastgeklemd

toen uit de donkere doodstille zee

de maan omhoog kwam klimmen -

wanneer ik toen geweten had

dat wij elkaar zouden vervloeken

om een geluk dat dood geboren werd,

dan was ik van je weggevlucht

tot waar de maan het water raakte

en ik teruggleed in de schoot

waaraan ik eens ontsprongen ben.





Hanny Michaelis

uit: Water uit de rots,

G.A. van Oorschot, Amsterdam 1957



Tiba.