Hanny Michaelis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 22 apr 2007 06:22 am



Oei, wat een somber/triest gedicht, maar wel mooi.



Dettie

Geplaatst: 23 apr 2007 08:22 am



wanneer ik toen geweten had

dat wij elkaar zouden vervloeken

om een geluk dat dood geboren werd,



Ja dit is heftig en heel erg persoonlijk.

Ik vind dit een "pijnlijk" gedicht.



Tiba.

Geplaatst: 18 jun 2007 10:25 am



Op het witte kussen je gezicht

leeg en ontspannen

als water in de zomermorgen

wanneer de wind slaapt

en het licht op zijn tenen

door de hemel loopt.



Terwijl ik je heimelijk

bespiedde, bang van ontzag,

zoals men kijkt naar oeroude

afgodsbeelden, openden

je ogen zich om je mond

ontwaakte een glimlach

zo zacht en schuldeloos

dat ik zou zijn neergeknield

met mijn hoofd in je schoot

als ik gedurfd had.





Hanny Michaelis (1922-2007)

uit: Water uit de rots

(Van Oorschot 1957)



Vorige week is Hanny Michaelis overleden.

Vandaar, ter herdenking, een gedicht van haar geplaatst.



Dettie

Geplaatst: 18 jun 2007 05:52 pm



Dat Hanny Michaelis overleden is, wist ik niet.

Het doet altijd iets als een dichter overleden is. Moeilijk om uit te leggen, want ook bij nabestaanden heb je dat.

Misschien omdat dichters van zichzelf geven? Als ze dan overlijden, treur je om wat je van hen las, van hen gelukkig bewaard bleef?



Tiba.

Geplaatst: 18 jun 2007 07:33 pm



Op de site www.gedichtvandeweek.nl stond haar overlijdensadvertentie.

Heel mooi.

Ik wist niet dat ze joods was. Wel dat ze ooit met Gerard Reve was getrouwd (van 1948 tot 1959).



Zou dit een bestaand gedicht zijn, of zou ze het speciaal voor deze aankondiging hebben geschreven?



Een dichter gaat volgens mij nooit echt dood, naar leeft voort in zijn/haar gedichten. Ik denk er bijvoorbeeld bij de gedichten van Herman de Coninck nooit aan dat hij er niet meer is, ze léven zo. Al schrok ik destijds wel omdat zijn dood zo onverwacht kwam, op straat in Lissabon.



Cat

Geplaatst: 18 jun 2007 09:42 pm



Dit is wel een gedicht dat aan de ribben blijft plakken:



totdat ze werden ingelijfd

bij de legendarische zes miljoen



en over het juiste aantal wordt dan nog gediscussieerd!



en verder:

... Straks

ben ik er ook niet meer. Dan

zal het zijn alsof wij drieën

nooit hebben bestaan



Dat zijn regels die treffen, pijn doen, maar toch kunnen we ons troosten met haar verzen. Die zijn er nog. Waarbij de bedenking, hoelang nog...



Tiba.