Hanny Michaelis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 08 nov 2008 12:42 pm



Haha, ja je hebt gelijk, ik kan al niet meer tellen ook! :shock:



Dettie

Geplaatst: 08 nov 2008 11:16 pm



Ja, er zijn nog aandachtige lezers, Dettie .



mira

eplaatst: 22 dec 2008 12:08 am

Met de jaren

Moet er veel worden weggegooid.

De gedachte bijvoorbeeld

Dat geluk mild is en duurzaam

Iets als een zuidelijk klimaat

In plaats van een blikseminslag

Die levenslang gekoesterde

Littekens achterlaat.



Hanny Michaelis

Uit Onvoorzien

van Oorschot 1966

(Opgenomen in verzamelde gedichten 2006)

Even dit gedicht gekopieerd dat dettie plaatste 14 januari 2006.

Mijn reactie was toen:

laatste gedicht stemt wel tot nadenken.

.



Dat vind ik nog steeds :roll: .

Het blijft een schitterend gedicht, HDC zou er wellicht een prachtige paradox in gevonden hebben én uitgelegd.



Tiba.

Het bladerloze licht...



Het bladerloze licht

van een herfstdag zonder wind

maakt oude mensen

ontroerend mooi.



Doordat zij de worsteling

met het verval al lang

hebben gestaakt en spiegels

niet meer vrezen, zijn zij

broos geworden en doorschijnend

als gesponnen glas met de zachte

mysterieuze glans van zilver.



Hanny Michaëlis

Uit: Verzamelde gedichten

Amsterdam Van Oorschot 1996



----



Persoonlijk vind ik dit prozapoëzie.

De eerste twee versregels vind ik erg krachtig.

Het bladerloze licht In drie woorden een beeld scheppen van een herfstdag.

Daarna vind ik dat het meer proza wordt.



Doordat zij de worsteling

met het verval al lang

hebben gestaakt en spiegels

niet meer vrezen, zijn zij

broos geworden en doorschijnend



Dit zouden ook regels uit een boek kunnen zijn. Ik voel wel het ritme in deze regels maar van poëtische schoonheid kan ik ze niet vinden.

broos en doorschijnend zijn woorden die vaak gebruikt worden bij het beschrijven van oude mensen. Het is niet verrassend.



als gesponnen glas met de zachte

mysterieuze glans van zilver.



De eindregels daarentegen vind ik wel weer krachtig en poëtisch.

Dit soort regels verwacht ik als ik poëzie lees. Ik wil verrast worden door een gedachte of regels die me tot nadenken stemmen of door mooie taal. In deze regels vind ik de taal dus mooi. de g en a klanken maken de regels bijna tinkelend, als glas.



Dettie

Dettie schreef:

Persoonlijk vind ik dit prozapoëzie.

Ja er is iets van aan, maar toch vind ik dit een "echt" gedicht o.a. door de mooie eindregels, wat jij ook al zei.

Deze eindregel maken het voorafgaande van de strofe af, zodat je de regels anders gaat bekijken.

"maakt oude mensen ontroerend mooi" dat vind ik dan weer meer proza (al is het wel mooi gezegd, maar te "gewoontjes") .



Tiba.

Deze vond ik en zag toestemming/ gedogen van van OOrschot.



Hanny Michaelis (1922 – 2007)

Eierschalen

Water uit de rots (Water from the rock) 1957





EIERSCHALEN tot de rand gevuld

met tranen dragen wij

behoedzaam door de tijd.



In de spiegels onzer ogen

rijst de wereld onherbergzaam op.

Overal zijn wij geweest.

Nergens keren wij terug.



Beladen met herinneringen

buigen wij ons naar de aarde toe.

Onwetend en zonder wijsheid

welken wij spoorloos uit het licht.



Manja Croiset

Ps de engelse versie heb ik ook! Geinteresseerd?