Geplaatst: 14 jan 2006 09:21 pm
Eindelijk verlost
van de frivole zomer
met zijn schijngestalten
en luchtkastelen, fonkelend
in het valse licht
van loze verwachtingen,
heradem ik bij de komst
van het najaar, koel
als je handen om mijn gezicht,
grijs en zachtmoedig als je ogen
in de schaarse momenten
dat je mij toelaat
tot de ingesneeuwde grot
waar je stem met zijn echo verkeert
en je spiegelbeeld roerloos rijst
in het ijs dat niet smelten wil.
Hanny Michaelis
uit Tegen de wind in
Van Oorschot (1962)
Opgenomen in verzameld werk 2006
grijs en zachtmoedig als je ogen
in de schaarse momenten
dat je mij toelaat
tot de ingesneeuwde grot
waar je stem met zijn echo verkeert
en je spiegelbeeld roerloos rijst
in het ijs dat niet smelten wil.
Ja daar valt toch niets meer aan toe te voegen, zo mooi gezegd!
Dettie
Laatst aangepast door Dettie op 04 dec 2006 12:00 pm, in totaal 1 keer bewerkt