Hanny Michaelis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Poezie-Leestafel heeft toestemming (gedogen) van uitgeverij Van Oorschot om de gedichten van Hanny Michaelis te plaatsen.

(maar geen hele bundels)



Dettie

Geplaatst: 15 jan 2005 11:15 am



HET MEISJE



Ben ik na jaren nog het kind gebleven

dat zich, door lente's toverlicht verblind,

liet vangen door de speelse voorjaarswind

als hoog boven haar hoofd de wolken dreven?



Ben ik nog steeds het argeloze kind

dat zich aan zon en wind kan overgeven?

Is het dezelfde band waarmee dit leven

mij aan een wereld vol geheimen bindt?



Weer laat ik door de voorjaarswind mij vangen,

weer dwaal ik als een kind door lentes land,

verblind van licht, met overbloosde wangen.



Maar 'k heb mijn onbevangenheid verpand-

diep in mij laait de vlam van het verlangen:

een vuur dat niet in kinderen ontbrandt.



Hanny Michaelis

Uit: Verzamelde gedichten

Van Oorschot 1996



Dettie

Geplaatst: 15 jan 2005 11:22 am



Toen ik nog leefde

in het heelal van je armen

en ademde door je huid,

stond het geheimschrift

van de sterren

in je ogen geopenbaard.

De witgouden bal van de zon

rolde de hemel rond

en de maan was een abrikoos

in de schaal van de nacht.



Maar nu

drijven sponzige wolken

over de stad. Huizen onwankelbaar

belemmeren het uitzicht.

Langs rechtlijnige straten

slaapwandel ik door de dag

met de regen van nu in mijn haren

en de steen van toen om mijn nek.





Hanny Michaelis

uit: Water uit de rots,

Van Oorschot 1957



Tiba.

Geplaatst: 16 mrt 2005 10:31 am



Toen je mij met lichte

vingertoppen behoedzaam

en toegewijd als braille las,

legden leeuwen en tijgers

hun kop op de poten

en sliepen in, slangen rolden

zich op en zelfs de schorpioen

trok zich terug. Verlost

haalde ik adem, ik voelde

je hart tegen het mijne kloppen

en in mijn binnenste werd het stil

als in de lege kerk vlak voor

het ogenblik waarop het orgel

zijn triomfantelijke stem verheft.



Hanny Michaelis

uit: Wegdraven naar een nieuw Utopia,

van Oorschot 1971



Tiba.



Laatst aangepast door tiba op 12 apr 2006 05:44 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 27 dec 2005 03:09 pm



Herfst



De bomen roesten in het zieke licht

langs somber in zichzelf gekeerde grachten.

In wilde, stormdoorvlaagde regennachten

vertoont de maan een bleek, behuild gezicht



boven de lege straten, smalle schachten

waar in een onverbiddelijk gericht

de zomer langzaam voor het najaar zwicht,

terwijl de huizen op het einde wachten.



Tegen de morgen is de strijd beslecht.

Een vage geur van heimelijk bederven

heeft aan de moede wind zich vastgehecht.



Tussen een handvol dunne zonnescherven

heeft zich de zomer moeizaam neergelegd

om eenzaam en onopgemerkt te sterven.



Hanny Michaelis

uit 'Verzamelde gedichten' (1996)



Stond bij de herfstgedichten, ook even hier gezet

Dettie

Geplaatst: 14 jan 2006 09:21 pm



Eindelijk verlost

van de frivole zomer

met zijn schijngestalten

en luchtkastelen, fonkelend

in het valse licht

van loze verwachtingen,

heradem ik bij de komst

van het najaar, koel

als je handen om mijn gezicht,

grijs en zachtmoedig als je ogen

in de schaarse momenten

dat je mij toelaat

tot de ingesneeuwde grot

waar je stem met zijn echo verkeert

en je spiegelbeeld roerloos rijst

in het ijs dat niet smelten wil.



Hanny Michaelis

uit Tegen de wind in

Van Oorschot (1962)

Opgenomen in verzameld werk 2006



grijs en zachtmoedig als je ogen

in de schaarse momenten

dat je mij toelaat

tot de ingesneeuwde grot

waar je stem met zijn echo verkeert

en je spiegelbeeld roerloos rijst

in het ijs dat niet smelten wil.



Ja daar valt toch niets meer aan toe te voegen, zo mooi gezegd!



Dettie



Laatst aangepast door Dettie op 04 dec 2006 12:00 pm, in totaal 1 keer bewerkt